Ένα πρότυπο πρόγραμμα εθελοντικών αναδασωτικών εργασιών στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας διοργανώνουν ο ΣΚΑΙ με τον Φορέα Διαχείρισης και το Δασαρχείο Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, τη Δ/νση Αναδασώσεων Αττικής και το Παρατηρητήριο Πάρνηθα ( ΣΚΑΙ- WWF Ελλάς).



Οι εθελοντικές αναδασωτικές εργασίες θα ξεκινήσουν το Νοέμβριο 2010 και αναμένεται να ολοκληρωθούν τον Μάρτιο του 2011. Τους μήνες Νοέμβριο – Ιανουάριο θα πραγματοποιηθούν σπορές και φυτεύσεις κεφαλληνιακής ελάτης. Τους μήνες Μάρτιο– Απρίλιο θα πραγματοποιηθούν περιποιήσεις φυτωρίων κεφαλληνιακής ελάτης και μαύρης πεύκης που φυτεύτηκαν προηγούμενες χρονιές.

Οι εργασίες ενδέχεται να παραταθούν, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες που θα επικρατούν.

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν εθελοντικά στις αναδασωτικές εργασίες μπορούν να συμπληρώσουν την αίτηση –δήλωση που θα βρουν στην ιστοσελίδα

http://parnitha.wwf.gr/Registration.aspx.

Οι εθελοντές που θα συνεισφέρουν εθελοντική εργασία θα πρέπει να παρακολουθήσουν υποχρεωτικά πρόγραμμα θεωρητικής εκπαίδευσης και πρακτικής εξάσκησης. Η θεωρητική εκπαίδευση θα γίνει με δύο τρόπους, σε εξ αποστάσεως σεμινάριο (e-learning) ή σε επιμορφωτικό σεμινάριο σε αίθουσα στους πρόποδες της Πάρνηθας. Η πρακτική εξάσκηση θα πραγματοποιηθεί στην Πάρνηθα τις ημέρες των εργασιών.

Οι εθελοντές που θα συμμετάσχουν στις αναδασωτικές εργασίες θα πρέπει να σέβονται τον κανονισμό λειτουργίας του Εθνικού Δρυμού.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ενημερωθείτε από την ιστοσελίδα parnitha.wwf.gr ή το Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας στα τηλέφωνα 2102478540, 2102445226.

Σχέδιο του UNEP για μείωση του ενεργειακού του αποτυπώματος

υιοθέτησε το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP).Ειδικότερα, το UNEP, που εδρεύει στο Ναϊρόμπι, ανακοίνωσε σειρά μέτρων που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τη μείωση των αεροπορικών ταξιδιών, της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας και της χρήσης χαρτιού.
Για την περίοδο 2010 – 2012, το UNEP δεσμεύτηκε ότι θα μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 3% σε ετήσια βάση, συγκριτικά με τα επίπεδα του 2009. Το μεγαλύτερο μέρος των ρύπων που εκπέμπει το UNEΡ οφείλεται στα αεροπορικά ταξίδια των εργαζομένων του τα οποία, βάσει της νέας στρατηγικής, θα μειωθούν κατά 3% ετησίως.
Τα περισσότερα ταξίδια θα γίνονται με τρένο, ενώ το UNEP θα επενδύσει περισσότερο στις νέες τεχνολογίες για τη διεξαγωγή τηλεδιασκέψεων.
Σε αυτό το πλαίσιο όλοι οι εργαζόμενοι θα εφοδιαστούν με υπηρεσίες και εργαλεία για on line επικοινωνία, ενώ μέσω του υπολογιστή τους θα μπορούν να συμμετάσχουν σε συνεδριάσεις.
Πέρα από τα οφέλη για το περιβάλλον, τα νέα μέτρα θα βοηθήσουν το UNEP να εξοικονομήσει περίπου 800.000 δολάρια τον χρόνο.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αρτέμιδα

ΚΥΡΙΑΚΗ  24  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2010 

 

 ΚΑΜΜΙΑ  ΚΡΙΣΗ ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ  ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ

ΠΟΥ  ΘΕΤΟΥΝ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ  ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

ΚΑΝΕΝΑ  ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ  ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ  ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

 

   Σ’ όλη την  Ευρώπη, προστατευτικές  διατάξεις  και  λειτουργικοί περιορισμοί,  εξασφάλισαν την  αρμονική συνύπαρξη  των θιγόμενων  πολιτών με τα  αεροδρόμια.

   Σ’ όλη την  Ευρώπη, καθορίστηκαν  πλέον, συγκεκριμένες  υποχρεώσεις των  αεροδρομίων ώστε  να μειωθούν οι  επιπτώσεις στο  περιβάλλον από  την λειτουργία  τους.

   Αυτές περιλαμβάνουν  μεταξύ άλλων:

 

Επιβολή χαμηλών ορίων θορύβου.

Επιβολή προστατευτικών ωραρίων (νυχτερινό, αργίες, Σαββατοκύριακα)

Αυστηρό έλεγχο περιβαλλοντικής λειτουργίας ( βιολογικός καθαρισμός, ηχορύπανση, τοξικά απόβλητα, ατμοσφαιρική ρύπανση…..)          

  

Η αρνητική στάση  όμως, από την Διοίκηση του αεροδρομίου,  οδηγεί σε δυναμικές  διεκδικήσεις και  αγωνιστική παρουσία.ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ  ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ.

ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ -  ΑΥΤΑ ΠΟΥ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η  ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΘΕΤΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΔΙΕΘΝΩΣ 

"Ξεσηκώνονται" οι δημότες της Αρτέμιδας και

διεκδικούν από την Υ.Π.Α και το Αεροδρόμιο,  

την εξάλειψη των βλαβερών και επικίνδυνων επιπτώσεων

Την Κυριακή 24 Οκτωβρίου, οι δημότες της πόλης μας, ξεσηκώνονται και διεκδικούν

από την Υ.Π.Α και  το Αεροδρόμιο,  την  εξάλειψη των βλαβερών και επικίνδυνων 

ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΤΗΝ  ΚΥΡΙΑΚΗ  24  ΟΚΤΩΒΡΗ  2010  ΚΑΙ  ΩΡΑ  10.00μμ 

ΣΤΟ  ΣΟΥΠΕΡ  ΜΑΡΚΕΤ  Γ  Ε Γ Ο Σ

 ΝΑ  ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ  ΚΑΝΕΙΣ

Η  ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

ΜΕ  ΤΗΝ  ΣΥΜΦΩΝΗ  ΓΝΩΜΗ  ΤΗΣ  ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ  ΣΥΛΛΟΓΩΝ  ΚΑΙ  ΤΩΝ  ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ  ΔΗΜΑΡΧΩΝ

επιπτώσεων  που προκύπτουν για  την πόλη μας από  την λειτουργία του.

    Η αδιαφορία του  Υ Π Ε Κ Α  για την εφαρμογή  ορίων θορύβου,  η ολιγωρία και  εν τέλει

η άρνηση της Υ.Π.Α  για την εφαρμογή νέων διαδικασιών  από-προσγειώσεων και  τέλος 

οι  παρασκηνιακές ενέργειες  του Δ.Α.Α με στόχο  την συντήρηση  αυτής της απαράδεκτης

κατάστασης, οδήγησαν Δήμο, φορείς και δημότες σε γενικό ξεσηκωμό.

    Οι επιλογές που  έχουμε  είναι  μόνο μια :  Η   Ν Ι Κ Η.

    Μόνο έτσι θ’  ανοίξουν τ’ αυτιά   των υπευθύνων.

    Μόνο έτσι αυξάνονται  οι πιθανότητες  να βελτιώσουμε  την καθημερινότητά  μας.

    Ο αγώνας μας  είναι δίκαιος  και γι’ αυτό  θα είναι  Ν  Ι Κ Η Φ Ο  Ρ Ο Σ.

Για χάρη των πουλιών έσβησαν τα φώτα σε ουρανοξύστες της ΝΥ

Σύμφωνα με εκτιμήσεις περίπου 90.000 πουλιά κάθε χρόνο σκοτώνονται στη πόλη της Νέας Υόρκης, λόγω των υψηλών γυάλινων και φωτισμένων κτιρίων.

Ένα μεγάλος αριθμός των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης θα σβήνουν τα φώτα τους κατά τη διάρκεια της νύχτας, προκειμένου να προστατεύσουν τα αποδημητικά πουλιά που χτυπούν στις κορυφές τους.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, το πρόγραμμα «lights out» της περιβαλλοντικής οργάνωσης NYC Audubon, θα αρχίσει να ισχύει από την 1η Νοεμβρίου, όταν τα αποδημητικά πουλιά έχουν ολοκληρώσει τις μετακινήσεις τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις περίπου 90.000 πουλιά κάθε χρόνο σκοτώνονται στη πόλη της Νέας Υόρκης, λόγω των υψηλών γυάλινων και φωτισμένων κτιρίων.
Τα υψηλά φωτισμένα κτίρια της Ν. Υόρκης αποπροσανατολίζουν τη νύχτα τα αποδημητικά πουλιά, σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση NYC Audubon. Τα μέλη της εν λόγω οργάνωσης ζητούν από τους ενοίκους των ουρανοξυστών να σβήνουν τα φώτα μέσα στα σπίτια τους, ιδίως μετά τα μεσάνυχτα έως τα ξημερώματα.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που αφορούν στον Καναδά, «κάθε χρόνο σκοτώνονται στη Βόρεια Αμερική από την πρόσκρουση σε κτίρια περισσότερα πουλιά από εκείνα που χάθηκαν ύστερα από το ναυτικό ατύχημα του Exxon Valdez, όπου σκοτώθηκαν 250.000 πουλιά», ενώ, σύμφωνα με έρευνα του Field Museum του Σικάγο, όταν τα φώτα σβήνουν καταγράφεται μείωση στους θανάτους των πτηνών που αγγίζει το 83%.

ΠΗΓΗ :http://blog.kapsimo.net/2010/09/ta-poulia-sbhnoun-ta-fwta-stous-ourano3ystes-ths-n-yorkhs/

Οι ουρανοξύστες της Αθήνας:

Η πόλη που γέννησε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό έχει το προνόμιο να κοιτάει αφ’ υψηλού τις υπόλοιπες πρωτεύουσες του κόσμου. Μεταφορικά μόνο αποκτά αυτό το δικαίωμα λόγω της ιστορίας της, καθώς στην κυριολεξία, οι Αθηναίοι μέσα από τα κτίριά τους δεν απολαμβάνουν θέα από (πολύ) ψηλά.

Την απουσία ψηλών κτιρίων την αντιλαμβάνεται κανείς με μια ματιά στην πανοραμική θέα της Αθήνας. Αν κοιτάξουμε την πόλη από τον Λυκαβηττό, θα δούμε ότι λίγα είναι τα κτίρια που ξεχωρίζουν από το τσιμεντένιο επίπεδο των πολυκατοικιών. Αυτή την εικόνα αντικρίσαμε και αναρωτηθήκαμε ποια είναι τα ψηλότερα κτίρια, που αποτελούν εξαίρεση στον «χαμηλό» κανόνα. Ψάξαμε και βρήκαμε πως το καθένα από αυτά κρύβει τη δική του ιστορία.



Οι «κορυφές» της Αθήνας

Σε αυτή την «λίγκα» ανήκουν γύρω στα 25 κτίρια του λεκανοπεδίου Αττικής, τα οποία χτίστηκαν την περίοδο 1968-1980 και απλώνουν κατακόρυφα τους ορόφους τους σε ύψος από 33 ως 103 μέτρα από τη γη.



Οι περισσότεροι από αυτούς ατένισαν τον αττικό ουρανό χάρη στην απελευθέρωση του ύψους δόμησης κατά την περίοδο της χούντας. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80, το αναπτυξιακό πλάνο της Ελλάδας έδωσε χώρο στην κατασκευή ψηλών κτιρίων, τα οποία θα προσέδιδαν στην πρωτεύουσα της χώρας τον μοντέρνο χαρακτήρα που αρμόζει σε κάθε αυτάρεσκη μεγαλούπολη. Ως το 1967, το επιτρεπόμενο ύψος άγγιζε τα 35 μέτρα, όριο που μειώθηκε στις μέρες μας στα 27 μέτρα, βάζοντας φρένο στην οικοδόμηση των περήφανων «πύργων».



Παρ’ όλα αυτά, οι Αθηναίοι έχουν καθημερινά την ευκαιρία να περάσουν δίπλα από τα άνω των 27 μέτρων κτίρια που πρόλαβαν να κτισθούν στην δεκαπενταετία του «ιλίγγου», η οποία άφησε κληρονομιά μερικά σημεία «υπεροχής» στο κέντρο κυρίως της πόλης. Ιδού τα κορυφαία –στην κυριολεξία- κτίρια της Αττικής και ολόκληρης της χώρας:



1. Ο Πύργος των Αθηνών

Η εταιρία «Αλβέρτης-Δημόπουλος ΑΕ» ανέλαβε στις αρχές του 1968 να εκπλήξει τους Αθηναίους, με μία επιγραφή στο τότε όριο του κέντρου της πόλης, στη συμβολή της Μεσογείων και της Βασιλίσσης Σοφίας, που ανέγραφε με στόμφο «Ανέγερσις ουρανοξύστου – Πύργος Αθηνών». Μέχρι τότε το ψηλότερο κτίριο που μπορούσε να δει κάποιος ήταν το ξενοδοχείο Χίλτον. Το 1971, όμως, τα σκήπτρα πήρε ο ολοκαίνουριος «Πύργος», ο οποίος υπήρξε για την εποχή του ένα από τα πιο μεγαλεπήβολα κτίρια της Ευρώπης.



Από τότε πολλή κριτική έχει ασκηθεί στη μινιμαλιστική αισθητική των σχεδίων του Ιωάννη Βικέλα, αλλά με τα χρόνια, ο Πύργος των Αθηνών απέκτησε τον χαρακτήρα ορόσημου για το αστικό τοπίο της πόλης. Με ύψος 103 μέτρα και 28 ορόφους, το «κτίριο-κουτί» με το μικρότερο αδελφάκι του ύψους 65 μέτρων δίπλα του, στεγάζει γραφεία και καταστήματα, τα οποία χαίρονται την απρόσκοπτη θέα προς κάθε κατεύθυνση.



2. Ο Πύργος του Πειραιά Το αντίπαλο δέος του Πύργου των Αθηνών αποφασίστηκε να υψωθεί στον Πειραιά, στη θέση του παλιού Ρολογιού του λιμανιού. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που οι Πειραιώτες δεν είδαν –και εξακολουθούν να μη βλέπουν- με καλό μάτι το μεγαθήριο που ορθώθηκε στα μέρη τους κατά την επταετία της δικτατορίας.



Με ύψος 84 μέτρα και 22 ορόφους στο «βιογραφικό» του, ο Πειραϊκός Πύργος θα μπορούσε να αποτελεί την εμπορική καρδιά του επινείου της Αθήνας. Ωστόσο, ο σφυγμός του χρήζει άμεσης ιατρικής παρακολούθησης, αφού στέκει αγέρωχος και εγκαταλειμμένος τα τελευταία χρόνια, με μηδαμινή αξιοποίηση των δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών του μέτρων. Ο «γίγαντας-φάντασμα», που υποτίθεται ότι στεγάζει εμπορικές επιχειρήσεις, καλωσορίζει ανθρώπους μόνο στους δύο πρώτους ορόφους του, αφήνοντας τα υπόλοιπα πατώματα, από όπου η θέα προμηνύεται εκπληκτική, στην εξουσία της σκόνης.



Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έγιναν συντονισμένες προσπάθειες για ένα αρχιτεκτονικό φιλί της ζωής στον Πύργο. Με πρωτεργάτη τον αρχιτέκτονα κ. Αλέξιο Βανδώρο, το GreekArchitects.gr, στο οποίο είναι αρχισυντάκτης, και η DuPont κήρυξαν ανοιχτό διαγωνισμό ιδεών για την ανάδειξη της πρόσοψης του Πύργου.



«Στην αρχή, όπως γίνεται συνήθως, υπήρξε ένας εναγκαλισμός από την τοπική ηγεσία», λέει στο in2life ο κ. Βανδώρος. Οι ιδέες πολλές και η δημιουργική φαντασία αρχιτεκτόνων, μηχανολόγων, φοιτητών, graphic designers έφερε στο φως αρκετές προτάσεις για την αξιοποίηση του πύργου-φάντασμα. Ωστόσο, «οι υπεύθυνοι εξαφανίστηκαν μόλις ήρθε η ώρα να βάλουν κάποια χρήματα στο σχέδιο», αναφέρει ο κ. Βανδώρος, καταλήγοντας: «Ο διαγωνισμός έμεινε σε επίπεδο ιδεών, στην πράξη δεν θα γίνει τίποτα στον Πύργο».



3. Πύργος «Απόλλων» Στην οδό Ριανκούρ στους Αμπελόκηπους, ο ολύμπιος θεός ατενίζει την περιοχή της οδού Πανόρμου από τα 80 μέτρα, στα οποία βρίσκεται η ταράτσα του Πύργου. Ο «Απόλλωνας» είναι το ψηλότερο κτίριο κατοικιών της πόλης, αποτελώντας άλλο ένα δείγμα της μεγαλομανίας της χουντικής αρχιτεκτονικής.



Στους διαδρόμους του κτιρίου κινούνται καθημερινά κάτοικοι και ιδιοκτήτες γραφείων που βρήκαν ένα «ταπεινό» κεραμίδι στη σκιά του «Απόλλωνα». Παρ’ όλα αυτά, την παράσταση της οδού Ριανκούρ 64 κλέβει, όχι το ύψος του κυβιστικού –αδιάφορης αισθητικής κατά την γνώμη μας- οικοδομήματος, αλλά η ιστορία προλήψεων που κρύβεται στον μυστηριώδη 13ο όροφο.



Αν μπει κανείς στο ασανσέρ του «Απόλλωνα», θα παρατηρήσει πως μετά το κουμπί του 12ου ορόφου, ακολουθεί αυτό του 14ου. Οι κατασκευαστές δεν ήταν κακοί στην αριθμητική, αλλά η εποχή ήταν κατάλληλη για να ευδοκιμήσουν οι προλήψεις για τον αριθμό 13. Οι ιδιώτες που έσπευσαν να αποκτήσουν ένα διαμέρισμα στο 80μετρο κτίριο, δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να μείνουν στον γρουσούζικο όροφο με τον αριθμό 13. Γι’ αυτό, ακόμα και τώρα, το ασανσέρ δεν σταματά στο συγκεκριμένο πάτωμα.



Ο ανελκυστήρας εκσυγχρονίστηκε, οι πόρτες της εισόδου λειτουργούν με φωτοκύτταρο, αλλά παρ’ όλα αυτά, το κουμπί «13» λάμπει ακόμα δια της απουσίας του. «Ο 13ος όροφος κατοικείται κανονικά πλέον, απλά δεν υπάρχει πρόσβαση με το ασανσέρ», μάς εκμυστηρεύεται ο κ. Σαρρής, θυρωρός του Πύργου. Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν την ιστορία του «φυλακισμένου» ορόφου ή που πλησιάζουν για να θαυμάσουν το ύψος του κτιρίου, όπως μάς λέει ο κ. Σαρρής από το θυρωρείο του «Απόλλωνα», το οποίο λειτουργεί επί 24ώρου βάσης.



4. Atrina Center

Το εμπορικό κέντρο Atrina επί της Κηφισίας στο Μαρούσι, υψώνεται στα 80 μέτρα, χωρισμένο σε 25 ορόφους. Το συγκεκριμένο κτίριο αποτελεί άλλη μία έμπνευση του «αρχιτέκτονα που έβλεπε ψηλά», κατά κόσμον Ιωάννη Βικέλα. Ο Έλληνας αρχιτέκτονας ολοκλήρωσε το Atrina το 1976, χαρίζοντας υπερτοπικό χαρακτήρα στο εμπορικό του Αμαρουσίου.



Το πρώτο υψηλών αισθητικών προδιαγραφών συγκρότημα από υαλοπετάσματα, τα οποία έδωσαν την γυάλινη φιμέ εικόνα του «ουρανοξύστη» των περιχώρων, ήταν μια πρώιμη προσπάθεια για επιχειρηματικό και αρχιτεκτονικό «άνοιγμα» εκτός ιστορικού κέντρου και εντυπωσιάζει ακόμη τους διερχομένους. Την ίδια στιγμή, οι αρχιτέκτονες διχάζονται, με μία μερίδα να θεωρεί το Atrina ένα υπέρκομψο στολίδι, ενώ άλλοι βρίσκουν την χρήση του γυαλιού αποτυχημένη.



Ωστόσο, το στοιχείο που κλέβει την παράσταση είναι η τηλεοπτική καριέρα του κτιρίου του Αμαρουσίου. Ποιος δεν θυμάται την «φωσκόλεια» Τζάιαντ, το μέγαρο του πλουσιότερου κροίσου ελληνικής σαπουνόπερας, του Γιάγκου Δράκου; Ο Πύργος Atrina είναι αυτός που φιγουράριζε στα χιλιάδες επεισόδια της «Λάμψης» ως η βάση του δαιμόνιου επιχειρηματία.



5. Ξενοδοχείο President

Ο κυβισμός σε όλο του το μεγαλείο στρογγυλοκάθισε για τα καλά στην λεωφόρο Κηφισίας, η οποία, μαζί με την Βασιλίσσης Σοφίας και την Μεσογείων, καθιστούν τους Αμπελόκηπους φωλιά για τους λάτρεις της θέας με ορίζοντα. Το ξενοδοχείο President, με τους 22 ορόφους του, δίνει στους επισκέπτες την δυνατότητα να κλέψουν ματιές από τα 68 του μέτρα.



Συμπληρώνοντας την περιοχή των κτιρίων, τα οποία αν ήταν άνθρωποι θα γίνονταν σίγουρα μπασκετμπολίστες, τα μέγαρα που μπαίνουν με το σπαθί τους στη λίστα είναι τα εξής:

6. Ξενοδοχείο Hilton (Β. Σοφίας 46, 65 μέτρα, 14 όροφοι) 7. Υπουργείο Εσωτερικών (Λ. Κατεχάκη, 62 μέτρα, 18 όροφοι) 8. Κτίριο ΟΤΕ (Λ. Κηφισίας, 62 μέτρα, 18 όροφοι)

9. Συγκρότημα κατοικιών στο Ν. Ψυχικό (Λ. Κηφισίας, 58 μέτρα, 18 όροφοι)

10. Athens Expo Center (Λ. Κηφισίας, 54 μέτρα, 18 όροφοι)

Στην σύνοδο κορυφής πρέπει να συμπεριληφθούν για τις φιλότιμες προσπάθειες ύψους τους το Μέγαρο της ΓΑΔΑ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, καθώς και ο Πύργος του ΟΤΕ της Θεσσαλονίκης.



Η… χαμηλοβλεπούσα πόλη

Κανένα από τα παραπάνω κτίρια δεν έχει καταφέρει να συναγωνιστεί σε υψόμετρο την πανταχού παρούσα Ακρόπολη, της οποίας ο βράχος δεσπόζει στην πλεονεκτική θέση των 150 μέτρων που της προσδίδει ο ιερός λόφος. Αυτή είναι εν μέρει η αιτία που το αστικό τοπίο δεν ύψωσε το ανάστημά του: στο ιστορικό κέντρο δεν πρέπει να διαταράσσεται η θέα προς την Ακρόπολη.

Αυτή είναι η επίσημη γραμμή του νόμου, που έχει ορίσει το ανώτατο όριο των κτιρίων στα 27 μέτρα. Κάπου εδώ αρχίζουν να ανάβουν οι συζητήσεις και οι διαφωνίες των ειδικών αλλά και των απλών πολιτών για την χρησιμότητα ή όχι της ύπαρξης ουρανοξυστών στην Αθήνα. Επιπλέον, η σεισμικότητα της περιοχής προβάλλεται σαν επιχείρημα για την καταστολή των προσπαθειών να αναπτυχθεί ένα οικοδομικό πανηγύρι πανύψηλων προδιαγραφών.



«Το Los Angeles έχει μεγαλύτερη σεισμικότητα από την Αθήνα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ανέγερση των ουρανοξυστών του» απαντά με νόημα ο κ. Αλέξιος Βανδώρος στο ερώτημα αν στέκουν οι ισχυρισμοί για την αττική σεισμικότητα. Ο αρχιτέκτονας και εκπρόσωπος της χώρας μας στην Επιτροπή Ψηλών Κτιρίων και Αστικού τοπίου, κ. Βανδώρος, υπογραμμίζει πως η σεισμικότητα αποτελεί συνισταμένη του κόστους και όχι απαγορευτικό παράγοντα για την κατασκευή τέτοιων κτιρίων.



Το μέγεθος μετράει; Η γνωστή απορία, αναγόμενη σε επίπεδο ύψους, ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της ελληνικής πολεοδομίας. Την ίδια στιγμή που οι θιασώτες των «χαμηλών τόνων» ελέω Ακρόπολης και τεκτονικών πλακών της Γης γιορτάζουν για την απουσία μεγαθηρίων τύπου Μανχάταν και Λονδίνου, υπάρχουν οι βροντερές φωνές, που αποζητούν τα ανεμοδαρμένα ύψη.



«Η απουσία ψηλών κτιρίων στην Ελλάδα είναι ένα σύνθετο ζήτημα, που εν πολλοίς βασίζεται σε αστικούς μύθους», μας λέει ο κ. Βανδώρος. «Ο κόσμος συνέδεσε τέτοια κτίρια με το καθεστώς της δικτατορίας, γι’ αυτό και αναπτύχθηκε μια πολεμική εναντίον τους», συνεχίζει. Ταυτόχρονα, όπως μας αναφέρει, οι καθηγητές και οι πολεοδόμοι στις αρχιτεκτονικές σχολές της χώρας διδάσκουν τον σχεδιασμό κτιρίων με βάση την ανθρώπινη κλίμακα. Με άλλα λόγια, προτείνοντας πως τα οικοδομήματα πρέπει να χτίζονται στα μέτρα του ανθρώπου, αποτρέπουν ουσιαστικά την «ψηλή» προσέγγιση.



Δεν είναι λίγα τα οφέλη που θα μπορούσαν να προκύψουν από την «εις ύψος» επέκταση της πόλης, όπως θα έλεγε και ο Λα Κορμπυζιέ. Η κατανομή του πληθυσμού σε ψηλότερα κτίρια προσφέρει ανάσες αποσυμφόρησης στο ήδη «πνιγμένο» από κατοικίες αττικό τοπίο, ενώ με την υπάρχουσα κατάσταση χάνεται η ευκαιρία για πράσινη ανάπτυξη, είτε κυριολεκτικά, με τις δεντροστοιχίες γύρω από τις κατακόρυφα συγκροτήματα, είτε μεταφορικά, με κτίρια που πληρούν οικολογικά στάνταρντ εξοικονόμησης ενέργειας.



Την ίδια ώρα, η αντίθετη πλευρά υποστηρίζει πως οι ουρανοξύστες είναι το τελευταία πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα, τη στιγμή που δεν υπάρχει καν κεντρικό σχέδιο πόλης, ενώ ταυτόχρονα η οικονομική κρίση οξύνεται.



Παρ’ όλα αυτά, «η κρίση είναι μία ευκαιρία για να κάνουμε απολογισμό και να δούμε αν “δουλεύει” το σύστημα της κλασικής ελληνικής πολυκατοικίας», λέει ο κ. Βανδώρος. «Τα ψηλά κτίρια δεν είναι πανάκεια, ούτε ταιριάζουν παντού χωρίς τις απαραίτητες προβλέψεις. Άλλωστε, δεν θέλουμε να γίνει η Αθήνα… Ντουμπάι. Υπάρχουν όμως ευρωπαϊκά παραδείγματα όπως η Φρανκφούρτη, το Παρίσι και η Ρώμη, τα οποία είναι περισσότερο στα μέτρα μας», καταλήγει.

 

ΠΗΓΗ: http://www.in2life.gr/features/notes/articles/189419/article.aspx?singlepage=1

25 Σεπτεμβρίου 2010: Παγκόσμια Ημέρα Καθαρισμού

Πριν από 25 χρόνια διοργανώθηκε για πρώτη φορά η Παγκόσμια Ημέρα Καθαρισμού Ακτών. Πρόκειται για μία διεθνή πρωτοβουλία με σκοπό όλοι οι πολίτες του κόσμου να αναλάβουν δράση και να συμβάλουν προσωπικά στην προστασία των θαλασσών και ακτών.
Δυστυχώς ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν συμπολίτες μας, που αδιαφορούν πλήρως για το θαλάσσιο περιβάλλον και την προστασία των ακτών. Πρόκειται για μία ανεύθυνη στάση, που θέτει σε κίνδυνο ακόμα και την υγεία των ανθρώπων. Ένας περίπατος κατά μήκος των ακτών αποκαλύπτει την ανθρώπινη αδιαφορία. Αποτσίγαρα, πλαστικές σακούλες, σπασμένα γυαλιά, άδεια κουτιά αναψυκτικών, μπαταρίες, χαλασμένες οικιακές συσκευές και άλλα αντικείμενα συνθέτουν την θλιβερή εικόνα πολλών ακτών. Αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο οφείλει να τελειώσει άμεσα. Μέχρι σήμερα 8 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν αφιερώσει χρόνο για να συλλέξουν περισσότερα από 61 εκατομμύρια κιλά απορριμμάτων. Μόνο την περσινή χρονιά, 500.000 εθελοντές σε 108 χώρες συγκέντρωσαν περισσότερα από 3 εκατομμύρια κιλά απορριμμάτων από τις ακτές.
Η πρωτοβουλία καθαρισμού των ακτών έχει βρει και στην Ελλάδα αρκετούς υποστηρικτές. Με τη συμμετοχή μας και φέτος μπορούμε να δείξουμε την ευαισθησία μας για την προστασία των ελληνικών ακτών. Είναι ένα ζήτημα που μας αφορά άμεσα, καθώς η προστασία του περιβάλλοντος συμβάλει σημαντικά στο βιοτικό μας επίπεδο και προσφέρει στα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον. Το μήνυμα που οφείλουμε λοιπόν να μεταλαμπαδεύσουμε είναι, ότι οι καθαρές θάλασσες και ακτές είναι ευθύνη όλων μας και κατ’ επέκταση η ενεργή μας συμμετοχή είναι απολύτως απαραίτητη. Όλοι οι πολίτες οφείλουμε να γίνουμε μέρος της λύσης των καθαρών ακτών και θαλασσών. Για τον λόγο αυτό, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καθαρισμού Ακτών, οι πολίτες της ανατολικής και δυτικής Αττικής, οι καθηγητές, δάσκαλοι και μαθητές, οι εκατοντάδες εξωραϊστικοί και πολιτιστικοί σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στους δήμους και τις κοινότητες και οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν την ευκαιρία να ανταποκριθούν στο φετινό κάλεσμα για καθαρές ακτές. Οργανώνοντας πρωτοβουλίες εθελοντικού καθαρισμού των όμορφων ακτών της Αττικής, που φέτος το καλοκαίρι δέχτηκαν εκατομμύρια επισκέπτες, θα μπορέσουμε να τις διατηρήσουμε καθαρές και φιλόξενες, ώστε να τις χαρούμε εμείς και τα παιδιά μας και του χρόνου.

22 Σεπτεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο

Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία προώθησης του μηνύματος υπέρ της χρήσης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς με στόχο τη μείωση του κυκλοφοριακού αλλά και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Με τις αστικές συγκοινωνίες να γίνονται όλο και περισσότερο λειτουργικές, ξεκινάει μία νέα αντίληψη για τις δημόσιες συγκοινωνίες। Στόχος όλων μας είναι να υπάρξει ευαισθητοποίηση και ενημέρωση όλων των πολιτών, με αποτέλεσμα την αλλαγή της λανθασμένης νοοτροπίας της χρήσης ΙΧ μέσα στην πόλη.

Χρόνο με τον χρόνο, οι πολίτες πραγματοποιούν τις περισσότερες αστικές μετακινήσεις τους με τα Μέσα Μαζικής! Αυτό αποτελεί μια συνειδητή επιλογή για καλύτερη ποιότητα ζωής। Αποτελεί απόδειξη κοινωνικής ευθύνης।

Οι πολίτες των αστικών κέντρων μπορούν να διαπιστώσουν ότι υπάρχει εναλλακτική λύση από την καθημερινή χρήση του ΙΧ στην πόλη. Οι αστικές συγκοινωνίες είναι φιλικές προς το περιβάλλον και παρέχουν οικονομικές, γρήγορες και ασφαλείς μετακινήσεις. Ας κάνουμε την σωστή επιλογή, αφήνοντας το αυτοκίνητο στο σπίτι.

Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου στην Αττική

Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου στην Αττική
Με τις Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ) προστατεύεται η περιαστική γη από την άναρχη και απρογραμμάτιστη δόμηση, διαφυλάσσονται οι εναπομείναντες χώροι του πρασίνου, της γεωργικής γης, των αρχαιολογικών χώρων και εξασφαλίζεται ελεύθερος χώρος γύρω από τους τόπους ανάπτυξης.
Με τις ΖΟΕ καθορίζονται αυστηρά

Οι χρήσεις γης.
Οι όροι και περιορισμοί δόμησης και προστασίας.
Οι βασικές υποδομές.
Τα Δίκτυα Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής.
Εγκεκριμένες ΖΟΕ συνολικής έκτασης 348 χιλ. στρεμμάτων

Υπό ολοκλήρωση ΖΟΕ συνολικής έκτασης 640 χιλ. στρεμμάτων


ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΖΟΕ ΜΕ ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΕΔΡΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ
α. ΖΟΕ Λαυρεωτικής, έκτασης 315.000 στρεμμάτων
Αφορά στην περιοχή της χερσονήσου της Λαυρεωτικής και περιλαμβάνει 8 Δήμους και Κοινότητες (Καλυβίων, Θορικού, Κερατέας, Λαυρεωτικής, Αγ. Κων/νου, Αναβύσσου, Κουβαρά, Π. Φώκαιας και Σαρωνίδας).

β. ΖΟΕ Ασπροπύργου, έκτασης 33.000 στρεμμάτων
Αφορά τμήμα του Δήμου Ασπροπύργου, νότια της Ελευθ. Λεωφόρου Σταυρού - Ελευσίνας



ΥΠΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΖΟΕ
α. ΖΟΕ Βόρειας Αττικής, συνολικής έκτασης 630.000 στρεμμάτων
Αφορά το σύνολο της χωροταξικής υποενότητας της Βόρειας Αττικής που περιλαμβάνει 22 Δήμους και Κοινότητες.

β. ΖΟΕ Αχαρνών Λιοσίων και Φυλής, έκτασης 10.000 στρεμμάτων
Αφορά τους παραπάνω τρεις Δήμους



ΠΗΓΗ: http://www.minenv.gr/4/44/4401/440102/44010201/g4401020100.html

Oι 10 πιο μολυσμένες περιοχές του κόσμου!

Μαύρα σύννεφα με θανατηφόρα τοξικά, παχιά στρώματα άνθρακα και δριμύς καρκινογενής αέρας: καλώς ήλθατε στη ζωή των πιο μολυσμένων περιοχών του πλανήτη।
Το αμερικανικό ινστιτούτο Blacksmith, ένα ανεξάρτητο περιβαλλοντικό γκρουπ, μας ταξιδεύει σε μέρη που δεν θα θέλαμε να πάμε αλλά που καλό θα είναι να γνωρίζουμε και τα οποία επηρεάζουν την υγεία άνω των 12 εκατομμυρίων ανθρώπων

१।Oroya, Περού
Το 99% των παιδιών της περιοχής έχουν υπερβολικές συγκεντρώσεις μόλυβδου στο αίμα τους κάτι που έχει ως συνακόλουθη συνέπεια την νοητική τους δυσλειτουργία।
Τα τοξικά απόβλητα της πόλης των 35.000 κατοίκων είναι υπεύθυνα ακόμα και για πρόωρους θανάτους.

२।Dzerzhinsk, Ρωσία

Μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η πόλη αυτή φιλοξενούσε πολλές από τις βασικές παραγωγικές μονάδες χημικών όπλων. Ακόμα και σήμερα, όμως, συμβαίνει το ίδιο.
Περίπου 300,000 τόνοι χημικών αποβλήτων παρήχθησαν μεταξύ του 1930 και του 1998 με το νερό να έχει κυριολεκτικά μετατραπεί σε λευκό λασπόνερο που περιέχει διοξίνες και υψηλές συγκεντρώσεις φαινόλης – ενός βιομηχανικού χημικού που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και άμεσο θάνατο!

३। Norilsk, Ρωσία
Μια βιομηχανική πόλη που ιδρύθηκε το 1935 σαν χώρο σκλαβοπάζαρου, το Νόριλσκ φιλοξενεί το μεγαλύτερο συγκρότημα ρευστοποίησης βαριών μετάλλων।
Περίπου 500 τόνοι χαλκού και νικελίου αλλά και 2 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του θείου διαχέονται κάθε μέρα στην ατμόσφαιρα।

४।Tianying, Κίνα
Πρόκειται για την περιοχή με την μεγαλύτερη παραγωγή μολύβδου στην Κίνα που αναλογεί στον μισό συνολικό πληθυσμό।
Οι συγκεντρώσεις του εν λόγω μετάλλου είναι 8,5 και 10 φορές περισσότερες από τα εθνικά στάνταρ με τους 140,000 κατοίκους να έχουν διαγνωστεί με κάθε λογής προβλήματα υγείας…

५। चेमोब्य्ल, Ουκρανία

Είκοσι χρόνια μετά το σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα όλων των εποχών, η περιοχή διαμέτρου 19 χιλιομέτρων γύρω από τον επίμαχο αντιδραστήρα παραμένει ακατοίκητη। Το μεγαλύτερο μέρος της ραδιενέργειας λέγεται ότι εξακολουθεί να παραμένει μέσα στις εγκαταστάσεις με τους ειδικούς να λένε ότι μέχρι και 100 τόνοι ουρανίου και άλλων ραδιενεργών προϊόντων όπως το πλουτώνιο θα μπορούσαν να «ελευθερωθούν» αν γινόταν άλλο ατύχημα.

६। सुकिंडा, Ινδία
Η συγκεκριμένη περιοχή παράγει το 97% των αποθεμάτων χρωμίτη της Ινδίας.
Δώδεκα ορυχεία συνεχίζουν να λειτουργούν χωρίς καμιά πρόβλεψη για προστασία του περιβάλλοντος και περισσότερα από 30 εκατομμύρια τόνοι αποβλήτων διαχέονται στις παρακείμενες παραποτάμιες περιοχές.

७।Sumgayit, Αζερμπαϊτζάν
Τα γεωργικά και βιομηχανικά χημικά των εργοστασίων της περιοχής έχουν σαν συνέπεια την μόλυνση μέχρι στιγμής 250,000 ανθρώπων, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό νεογέννητων έχουν σοβαρές γεννητικές δυσλειτουργίες.

८। Vapi, Ινδία
Πρόκειται για μια μικρή πόλη 71.000 κατοίκων στο νότιο όριο της βιομηχανικής ζώνης της επαρχίας Γκουχαράτ.
Πολλά τα εργοστάσια της περιοχής που παράγουν διαφόρων ειδών χημικές ουσίες από βαριά μέταλλα μέχρι πετροχημικά, παρασιτοκτόνα, μπογιές κ.α.
Τα υγρά απόβλητα πέφτουν στα ποτάμια της πόλης επιφέροντας πολύ σοβαρές συνέπειες στην υγεία των κατοίκων.

९। Linfen, Κίνα

Οι κάτοικοι της πόλης Λίνφεν της επαρχίας Σάνχι της Κίνας – την περιοχή με την χειρότερη ποιότητα αέρα στη χώρα – δηλώνουν ότι κυριολεκτικά εισπνέουν σκόνη από άνθρακα κάθε βράδυ. Περισσότερα από 3 εκατομμύρια ανθρώπων έχουν μολυνθεί.

१०।Kabwe, Ζάμπια

Μεγάλες ποσότητες ψευδάργυρου ανακαλύφθηκαν το 1902 και η εξόρυξη και ρευστοποίησή του ξεκίνησαν αμέσως μετά και συνεχίστηκαν αδιάκοπα μέχρι το 1994 χωρίς να τεθεί ποτέ θέμα κινδύνου μόλυνσης από μόλυβδο.
Το ορυχείο δεν λειτουργεί πλέον, έχοντας όμως αφήσει πίσω του μια πόλη δηλητηριασμένη και κυρίως μέσω της εισπνοής του μολυσμένου αέρα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.dinfo.gr/?p=7234#ixzz0z7xiQxKh

Η ανακύκλωση είναι στα χέρια μας!

Η πρόληψη είναι ακόμα καλύτερη από την ανακύκλωση! Πριν αγοράσετε ένα προϊόν ή πετάξετε κάποιο, ρωτήστε τον εαυτό σας: Μείωση: Το χρειάζομαι πράγματι αυτό το προϊόν; Αν ναι, μπορώ να αγοράσω αυτό το προϊόν με λιγότερη συσκευασία; Επαναχρησιμοποίηση: Μπορώ να χρησιμοποιήσω ξανά, εγώ ή κάποιος άλλος, αυτό το προϊόν; Ανακύκλωση: Μπορώ να το ανακυκλώσω, αφού το χρησιμοποιήσω; Αγορά ανακυκλωμένων: Μπορώ να αγοράσω το ίδιο προϊόν φτιαγμένο από ανακυκλωμένα υλικά ή, έστω, η συσκευασία να έχει φτιαχτεί από ανακυκλωμένα υλικά;

Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΑΡΧΟΥΣ ΚΑΙ Η ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (Νοέμβριος 2007)

Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΑΡΧΟΥΣ ΚΑΙ Η ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (Νοέμβριος 2007)

ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΝΟΥΔΑΚΟΣ Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας

Ι. Σύμβαση του Άαρχους και κοινοτική νομοθεσία Με τη διεθνή σύμβαση που υπογράφηκε στις 25 Ιουνίου 1998 στην πόλη Άαρχους της Δανίας από τριάντα πέντε Κράτη[1], μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, και από την Ευρωπαϊκή Ένωση κατοχυρώνονται συγκεκριμένα δικαιώματα στον τομέα του περιβάλλοντος και, ειδικότερα, τα δικαιώματα: α) της πρόσβασης σε πληροφορίες για θέματα περιβάλλοντος, τις οποίες κατέχουν οι δημόσιες αρχές, β) της συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που αφορούν τα θέματα αυτά, και γ) της δικαστικής προστασίας σε περίπτωση παραβίασης των παραπάνω δύο δικαιωμάτων. Η διεθνής αυτή σύμβαση, την οποία υπέγραψαν εκ των υστέρων ή στην οποία προσχώρησαν άλλα δέκα κράτη[2], κυρώθηκε από την Ελλάδα το Δεκέμβριο του 2005 με το ν. 3422/2005 (ΦΕΚ Α΄303) και, επομένως, αποτελεί στη χώρα μας θετικό δίκαιο και, μάλιστα, με τυπική ισχύ υπέρτερη των κοινών νόμων. Στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης η υποχρέωση των αρχών να παρέχουν στους πολίτες πληροφορίες σε θέματα περιβάλλοντος και το δικαίωμα των τελευταίων να συμμετέχουν, με τη διατύπωση απόψεων και προτάσεων, στις διαδικασίες αδειοδότησης έργων και δραστηριοτήτων που ενδέχεται να έχουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν θεσπίστηκε για πρώτη φορά με τη Σύμβαση του Άαρχους. Σχετικές ρυθμίσεις είχαν περιληφθεί σε προγενέστερα κοινοτικά νομοθετήματα, κυρίως στις Οδηγίες 90/313/ ΕΟΚ και 85/337/ΕΟΚ που συμπληρώθηκε με την Οδηγία 97/11/ΕΚ. Οι Οδηγίες αυτές είχαν μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας μας, αντιστοίχως, με την κοινή απόφαση 77921/1440/1995 των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης, Εσωτερικών, Εθνικής Οικονομίας και Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων (ΦΕΚ Β΄795) αφενός και με το άρθρο 5 του ν. 1650/1986 (ΦΕΚ Α΄160), που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του ν. 3010/2002 (ΦΕΚ Α΄91), και την κοινή απόφαση 75308/5512/1990 των Υπουργών Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων και Εθνικής Οικονομίας (ΦΕΚ Β΄691) αφετέρου. Με τη Σύμβαση του Άαρχους δεν διευρύνεται μόνο ο γεωγραφικός χώρος, στον οποίο κατοχυρώνονται τα παραπάνω δικαιώματα, με την επέκτασή του σ’ εκείνες από τις συμβαλλόμενες χώρες που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά εξειδικεύονται, συγκεκριμενοποιούνται και τελικώς ενισχύονται σε σημαντικό βαθμό τα δικαιώματα αυτά και παράλληλα θεσπίζονται διαδικαστικές εγγυήσεις για να εξασφαλιστεί η δυνατότητα αποτελεσματικής άσκησής τους. Από τη σύγκριση των προοιμίων αφενός των Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφετέρου της Σύμβασης διαφαίνεται ότι οι αντιστοίχως εισαγόμενοι κανόνες και αρχές θεμελιώνονται σε διαφορετική θεωρητική αντίληψη. Οι προγενέστερες Οδηγίες επικαλούνται κυρίως τεχνοκρατικού χαρακτήρα στοιχεία, κριτήρια και επιχειρήματα, ενώ στο προοίμιο της Σύμβασης η κατοχύρωση των σχετικών δικαιωμάτων συνδέεται με τα ατομικά δικαιώματα, την αρχή της αειφορίας και την αρχή της διαφάνειας και εξαγγέλλεται ρητώς ότι στους σκοπούς της Σύμβασης περιλαμβάνεται και η ενίσχυση της Δημοκρατίας. Οι διαφορές μεταξύ του συστήματος που είχε θεσπιστεί με τις προϋφιστάμενες κοινοτικές Οδηγίες και εκείνου που εισάγεται με τη Σύμβαση μπορούν να εντοπιστούν σε πλείστες επιμέρους διατάξεις των αντίστοιχων κειμένων, η απαρίθμηση των οποίων δεν είναι απαραίτητη για τις ανάγκες της παρούσας εισήγησης. Πρέπει, όμως, να επισημανθούν τα παρακάτω δύο σημεία, διότι συνιστούν σημαντική εξέλιξη στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των σχετικών δικαιωμάτων: α. Με τη Σύμβαση δεν κατοχυρώνεται μόνον η παθητική ενημέρωση, δηλαδή η υποχρέωση χορήγησης των πληροφοριών, τις οποίες αναζητεί κάθε φορά ο πολίτης, αλλά επιβάλλεται ενημέρωση ενεργητική, δηλαδή η υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να διαδίδουν με δική τους πρωτοβουλία τις κρίσιμες περιβαλλοντικές πληροφορίες, να διευκολύνουν το κοινό στην αναζήτησή τους και να ενημερώνουν τους πολίτες σχετικά με τα δικαιώματά τους για ενημέρωση και συμμετοχή. β. Στη Σύμβαση περιέχεται και δικονομική εγγύηση για την εξασφάλιση της δυνατότητας άσκησης των αναγνωριζόμενων ουσιαστικών δικαιωμάτων. Κατοχυρώνεται, δηλαδή, ρητώς, όπως έχει ήδη αναφερθεί, το δικαίωμα δικαστικής προστασίας κατά της άρνησης των αρμόδιων υπηρεσιών να παράσχουν περιβαλλοντική πληροφόρηση με την παραπάνω έννοια και κατά των πράξεων ή παραλείψεών τους, οι οποίες έχουν ως συνέπεια την παρεμπόδιση της συμμετοχής των ενδιαφερομένων στις διαδικασίες για την έκδοση αποφάσεων που αφορούν ζητήματα περιβάλλοντος. Γενικώς, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Σύμβαση περιέχει ρύθμιση ευρύτερη και περισσότερο συστηματική, με την οποία ενισχύεται η κατοχύρωση του δικαιώματος συμμετοχής των πολιτών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων από τις αρχές, το οποίο εμφανίστηκε στο δίκαιο του περιβάλλοντος ήδη από τη Διακήρυξη του Ρίο και τείνει να αναγνωριστεί γενικότερα ως βασικό ατομικό δικαίωμα στο σύγχρονο συνταγματικό δίκαιο. Οι κοινοτικοί κανόνες και η Σύμβαση του Άαρχους αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοεπηρεάζονται. Βασικοί κανόνες της Σύμβασης έχουν ως πηγή έμπνευσης τις προαναφερόμενες κοινοτικές Οδηγίες. Και με τη σειρά της η Σύμβαση κατέστησε αναγκαία τη συμπλήρωση της προϋφιστάμενης κοινοτικής αυτής νομοθεσίας, αφού περιέλαβε πρόσθετες και ειδικότερες ρυθμίσεις, προς τις οποίες όφειλε να συμμορφωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία περιλαμβάνεται μεταξύ των αρχικών συμβαλλόμενων μερών, όπως έχει ήδη εκτεθεί, και στη συνέχεια, το Φεβρουάριο του έτους 2005, προσχώρησε στη Σύμβαση[3]. Οι νέες κοινοτικές ρυθμίσεις αφορούν τόσο τους δύο από τους τρείς πυλώνες της Σύμβασης, δηλαδή τα θέματα πληροφόρησης και συμμετοχής του κοινού, για τα οποία είχαν ήδη θεσπιστεί κοινοτικοί κανόνες με τις προγενέστερες Οδηγίες, όσο και τον τρίτο πυλώνα, δηλαδή το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη, για το οποίο δεν υπήρχε κοινοτικό νομοθέτημα. Για το λόγο αυτόν εκδόθηκαν το έτος 2003 δύο Οδηγίες και, συγκεκριμένα, η Οδηγία 2003/4/ΕΚ, που αφορά την πρόσβαση του κοινού στις περιβαλλοντικές πληροφορίες και αντικατέστησε την Οδηγία 90/313/ΕΟΚ, και η Οδηγία 2003/35/ΕΚ, η οποία αφορά την συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία κατάρτισης σχεδίων και προγραμμάτων με περιβαλλοντικές επιπτώσεις και με την οποία τροποποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν οι Οδηγίες 85/337/ΕΟΚ και 96/61/ΕΚ. Για την εναρμόνιση προς τις Οδηγίες αυτές έχουν ήδη εκδοθεί σχετικές κοινές υπουργικές αποφάσεις. Ειδικότερα, η πρώτη από τις Οδηγίες αυτές μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο με την κοινή απόφαση 11764/653/2006 των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Οικονομίας και Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β΄327). Για τη δεύτερη Οδηγία εκδόθηκε αρχικά η κοινή απόφαση 37111/2021/2003 των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων (ΦΕΚ Β΄1391), η οποία αναφέρεται στην ενημέρωση και συμμετοχή του κοινού κατά τη διαδικασία έγκρισης περιβαλλοντικών όρων και πρόσφατα η κοινή απόφαση 9269/470/2007 των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Οικονομίας και Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β΄286) που αναφέρεται στην πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Με την τελευταία αυτή κοινή υπουργική απόφαση θεσπίζεται διαδικασία διοικητικών προσφυγών κατά πράξεων ή παραλείψεων της Διοίκησης και, ως προς τη δικαστική προστασία, γίνεται παραπομπή σε ένδικα μέσα προβλεπόμενα από το εθνικό δικονομικό σύστημα και, συγκεκριμένα, στην αίτηση ακύρωσης και στην αγωγή αποζημίωσης. Η παραπομπή αυτή δεν αναφέρεται γενικώς σε παραβάσεις των διατάξεων του περιβαλλοντικού δικαίου, αλλά μόνον σε μη τήρηση των κανόνων που αναφέρονται στην ενημέρωση και συμμετοχή του κοινού. Αντίστοιχο κενό υπάρχει, άλλωστε, και στην κοινοτική Οδηγία. Δεν νομίζω, πάντως, ότι παραμένει ουσιαστικό έλλειμμα, διότι η εθνική έννομη τάξη καταρχήν παρέχει δυνατότητα δικαστικής προστασίας για τις παραβιάσεις των κανόνων προστασίας περιβάλλοντος[4]. ΙΙ. Ένταξη των ορισμών της Σύμβασης στην ελληνική έννομη τάξη Μετά την ενσωμάτωση των παραπάνω Οδηγιών και την κύρωση της Σύμβασης του Άαρχους αναγνωρίζεται και κατοχυρώνεται από το δίκαιο στη χώρα μας, κατά τρόπο ειδικό και σαφή, το δικαίωμα μεμονωμένων προσώπων και συλλογικών φορέων, στους οποίους περιλαμβάνονται οπωσδήποτε οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες, που κατέχουν οι αρμόδιες αρχές και αφορούν θέματα περιβάλλοντος και να μετέχουν στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για τα θέματα αυτά, όπως είναι, κατά κύριο λόγο, η διαδικασία αξιολόγησης των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, που αποτελούν το βασικό μέτρο ελέγχου του σεβασμού των κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος[5]. Τα δικαιώματα, μάλιστα, αυτά πηγάζουν από κανόνες με αυξημένη τυπική ισχύ και, επομένως, συνεπάγονται δεσμεύσεις και υποχρεώσεις όχι μόνο για τη Διοίκηση, αλλά και για το νομοθέτη. Δεδομένου δε ότι η αυξημένη τυπική αυτή ισχύς ερείδεται σε διττή νομική βάση, δηλαδή αφενός τη Σύμβαση και αφετέρου τις κοινοτικές Οδηγίες, δεν έχει πρακτική σημασία η απάντηση στο ερώτημα αν οι διατάξεις της Σύμβασης ή ορισμένες από αυτές έχουν ευθεία εφαρμογή. Πρέπει να σημειωθεί ότι μετά την κύρωση της Σύμβασης του Άαρχους ανακύπτει και το ζήτημα αν συνάδει με τις επιταγές της η πρακτική της χορήγησης αδειών εκτέλεσης έργων ή άσκησης δραστηριοτήτων από τον ίδιο το νομοθέτη καθ’ υποκατάσταση των οικείων διοικητικών αρχών, δεδομένου ότι η κοινοβουλευτική διαδικασία ψήφισης των νόμων δεν παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής του κοινού στην αξιολόγηση των σχετικών μελετών, ανεξάρτητα από το περαιτέρω πρόβλημα ότι με τον τρόπο αυτό παρεμποδίζεται ή πάντως δυσχεραίνεται ουσιωδώς η πρόσβαση στη δικαιοσύνη για την αμφισβήτηση της νομιμότητας των σχετικών σχεδίων. Έτσι, το ζήτημα αυτό, το οποίο έχει απασχολήσει το Συμβούλιο της Επικρατείας σε σχέση με το Σύνταγμα και το κοινοτικό δίκαιο[6], τίθεται πλέον και σε νέα νομική βάση. Οι αρχές της Σύμβασης του Άαρχους αποτελούν εκφάνσεις ενός γενικότερου δικαιώματος στο περιβάλλον, που ανήκει στα λεγόμενα δικαιώματα τρίτης γενιάς, δηλαδή εκείνα, τα οποία αναγνωρίζονται πλέον από διεθνή νομικά κείμενα και από εθνικούς συνταγματικούς χάρτες ως αυτοτελή δικαιώματα και τα οποία τις περισσότερες φορές αποτελούν ειδικότερες εκφράσεις της αξίας του ανθρώπου ή πολλών από τα κλασικά, γνωστά από τον 18ο αιώνα, ατομικά δικαιώματα. Οι αρχές αυτές αποτελούν επίσης εφαρμογή στο χώρο του περιβαλλοντικού δικαίου ενός άλλου ατομικού δικαιώματος τρίτης γενιάς, του δικαιώματος στην πληροφόρηση. Με την παραπάνω έννοια, οι ορισμοί της Σύμβασης όχι μόνο δεν προκαλούν προβλήματα αντίθεσης προς την εν γένει ελληνική έννομη τάξη, αλλ’ αντιθέτως είναι εναρμονισμένες προς συγκεκριμένες διατάξεις του Συντάγματος, ιδίως μετά την αναθεώρηση του έτους 2001. Πρόκειται κυρίως για το άρθρο 5Α του Συντάγματος, με το οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα στην πληροφόρηση, το άρθρο 24, με το οποίο, εκτός από την επιταγή για τη λήψη μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος και την κατοχύρωση της αρχής της αειφορίας, αναγνωρίζεται ρητώς το δικαίωμα στο περιβάλλον ως ατομικό δικαίωμα, και για το άρθρο 20 παρ. 1, με το οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα σε δικαστική προστασία. ΙΙΙ. Νομολογιακές λύσεις Δεδομένου ότι δεν έχει ακόμη μεσολαβήσει ικανό χρονικό διάστημα από την κύρωση της Σύμβασης και την ενσωμάτωση των Οδηγιών που εκδόθηκαν σε εφαρμογή της, τα ελληνικά δικαστήρια δεν είχαν μέχρι σήμερα την ευκαιρία να εφαρμόσουν τις σχετικές διατάξεις. Υπάρχει, όμως, νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας με βάση την προηγούμενη νομοθεσία που κάλυπτε τους δύο από τους τρεις πυλώνες της Σύμβασης, δηλαδή τα δικαιώματα πρόσβασης σε περιβαλλοντική πληροφόρηση και συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που αφορούν το περιβάλλον. Η νομολογία αυτή είναι σημαντική, αν και, σε αντίθεση προς την εντύπωση που έχει επικρατήσει, περιορισμένη αριθμητικά. Είναι γνωστό ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας διαμόρφωσε νομολογία ιδιαίτερα προωθημένη στα θέματα του περιβάλλοντος. Ερμηνεύοντας δημιουργικά τις διατάξεις του άρθρου 24 του Συντάγματος, κάλυψε τα κενά της νομοθεσίας και συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός αυστηρού και αρκετά συνεκτικού συστήματος προστασίας του περιβάλλοντος, τουλάχιστον στο επίπεδο κανόνων δικαίου. Πρέπει ειδικότερα να επισημανθεί η ευρύτητα, με την οποία οριοθετείται η έννοια του έννομου συμφέροντος για την άσκηση αίτησης ακύρωσης κατά διοικητικών πράξεων, των οποίων η εκτέλεση έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον. Ως προς τα θέματα, όμως, που αφορούν τη συμμετοχή των πολιτών στις διοικητικές διαδικασίες έκδοσης πράξεων κατ’ εφαρμογή διατάξεων της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και την άσκηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση το δικαστήριο έχει μέχρι σήμερα ακολουθήσει γενικά πρακτική μάλλον περιοριστική, αν και με την πρώτη απόφασή του που εκδόθηκε σε υπόθεση αναφερόμενη ευθέως σε ζήτημα περιβαλλοντικής πληροφόρησης, υιοθετήθηκε ερμηνευτικός χειρισμός, ο οποίος οδηγούσε στη μέγιστη δυνατή, στο πλαίσιο των τότε ισχυουσών διατάξεων, διασφάλιση της δυνατότητας των διοικουμένων να ασκούν λυσιτελώς το σχετικό δικαίωμά τους. Πρόκειται για απόφαση του Ε΄ Τμήματος του έτους 1995[7], με την οποία έγινε δεκτή αίτηση ακύρωσης περιβαλλοντικών οργανώσεων κατά της άρνησης του τότε Υπουργείου Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας να χορηγήσει στατιστικά υδρολογικά στοιχεία για τις λεκάνες απορροής των ποταμών Αχελώου, Παμίσου, Πορταϊκού και Ευήνου. Με την απόφαση αυτή το δικαστήριο, ερμηνεύοντας δημιουργικά πλέγμα διατάξεων νόμων και της Οδηγίας 90/313/ΕΟΚ, και μάλιστα πριν από την ενσωμάτωσή της στην εθνική νομοθεσία, έκρινε ότι υπάρχει υποχρέωση των δημόσιων αρχών να χορηγούν πληροφορίες για θέματα περιβάλλοντος, οι οποίες αντλούνται τόσο από δημόσια έγγραφα όσο και από έγγραφα και από στοιχεία με οπτική, ακουστική ή μηχανογραφική μορφή που δεν έχουν εκδοθεί αλλ’ απλώς τηρούνται στις δημόσιες υπηρεσίες. Ως προς τα τελευταία αυτά έγγραφα και στοιχεία, μάλιστα, για τα οποία η εθνική νομοθεσία δεν επέβαλε την υποχρέωση χορήγησης αντιγράφων, κρίθηκε ότι το σχετικό δικαίωμα θεμελιώνεται ευθέως στην προαναφερόμενη Οδηγία. Με την ίδια απόφαση έγινε επίσης δεκτό ότι, αν υποβληθεί σχετική αίτηση σε κάποια καταρχήν αρμόδια υπηρεσία που δεν κατέχει, όμως, τα ζητούμενα στοιχεία, ανακύπτει υποχρέωσή της να αναζητήσει τα στοιχεία από την υπηρεσία που τα τηρεί και να απαντήσει η ίδια στον ενδιαφερόμενο ιδιώτη ή φορέα. Ακολούθησε η έκδοση ορισμένων αποφάσεων, από τις οποίες διαφαίνεται ότι δεν αποδίδεται βαρύνουσα νομική αξία στη συμμετοχή των πολιτών ως τύπου των διοικητικών διαδικασιών, κατά τις οποίες λαμβάνονται αποφάσεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. Ενδεικτικά, μπορούν να αναφερθούν ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις που αφορούν την εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της νομοθεσίας για την αξιολόγηση των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων και έγκρισης περιβαλλοντικών όρων. Όπως είναι γνωστό, με τις διατάξεις του ν. 1650/1986 και της κοινής απόφασης 75308/5512/1990 του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων και του Υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας, με τις οποίες, σε εναρμόνιση προς αντίστοιχη κοινοτική Οδηγία, θεσπίζεται διοικητική διαδικασία για την αξιολόγηση των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων και την έγκριση περιβαλλοντικών όρων για την εκτέλεση έργων ή την ανάπτυξη δραστηριοτήτων που έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον, προβλέπεται δημοσιοποίηση τόσο των μελετών όσο και της πράξης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων. Ύστερα από αποφάσεις τόσο του Ε΄ Τμήματος[8] όσο και της Ολομελείας[9] του Συμβουλίου της Επικρατείας των ετών 1994 και 1998, αντιστοίχως, στις οποίες γίνεται διάκριση μεταξύ της δημοσιοποίησης αφενός των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων και αφετέρου της πράξης περιβαλλοντικής αδειοδότησης, δηλαδή της απόφασης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, και από τις οποίες σαφώς συνάγεται ότι μόνον η τελευταία αυτή δημοσιοποίηση κρίθηκε ότι δεν αποτελεί συστατικό τύπο της διαδικασίας, ακολούθησαν αποφάσεις του Ε΄ Τμήματος[10], με τις οποίες έγινε δεκτό ότι δεν επηρεάζει τη νομιμότητα της διαδικασίας η παράλειψη οποιασδήποτε από τις διατυπώσεις αυτές, δηλαδή όχι μόνον η παράλειψη εκείνων που αφορούν την τελική πράξη έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, αλλά και των διατυπώσεων δημοσιοποίησης των μελετών, οι οποίες έχουν ως σκοπό να παρασχεθεί στους ενδιαφερομένους η δυνατότητα μετάσχουν στη διαδικασία αξιολόγησης με την κατάθεση απόψεων και προτάσεων. Η νομολογία αυτή, όμως, μεταβλήθηκε πρόσφατα με απόφαση του Ε΄ Τμήματος[11], με την οποία έγινε δεκτό ότι η δημοσιοποίηση της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων αποτελεί ουσιώδη τύπο της διαδικασίας έκδοσης της απόφασης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, η παράλειψη του οποίου συνεπάγεται ακυρότητα της απόφασης. Η επιφυλακτικότητα του δικαστηρίου να αναγνωρίσει νομική σημασία στη συμμετοχή των πολιτών στις διοικητικές διαδικασίες αποτυπώνεται και σε αποφάσεις της Ολομελείας του έτους 2002[12]. Συγκεκριμένα, με τις αποφάσεις αυτές έγινε δεκτό ότι γνωμοδοτήσεις οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης, με τις οποίες διατυπώθηκαν αντιρρήσεις στο περιεχόμενο μελέτης περιβαλλοντικών, δεν ήταν «ληπτέες υπόψη» από την αρμόδια για την περιβαλλοντική αδειοδότηση υπηρεσία, διότι περιήλθαν στην υπηρεσία αυτή μετά τη συμπλήρωση της προβλεπόμενης από τη σχετική κανονιστική κοινή υπουργική απόφαση τριακονθήμερης προθεσμίας, καίτοι κατά το χρόνο της λήψης των γνωμοδοτήσεων αυτών από την αρμόδια υπηρεσία δεν είχε ακόμη εκδοθεί η πράξη έγκρισης περιβαλλοντικών όρων. Η λύση αυτή φαίνεται καταρχήν σύμφωνη προς το γράμμα της κανονιστικής απόφασης, πρέπει, όμως, να παρατηρηθεί ότι υιοθετήθηκε χωρίς προβληματισμό ως προς το ζήτημα, αν η τασσόμενη από την απόφαση τριακονθήμερη προθεσμία είναι επαρκής για την εξέταση των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων και την υποβολή τεκμηριωμένων, με βάση επιστημονικά δεδομένα, απόψεων και, επομένως, αν εξυπηρετείται ο σκοπός της σχετικής κοινοτικής Οδηγίας, δηλαδή αν παρέχεται δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής των ενδιαφερομένων φορέων και πολιτών στη διαδικασία εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Νομίζω ότι υπό το κράτος ισχύος της Σύμβασης του Άαρχους πρέπει να επανεξεταστούν ορισμένες από τις νομολογιακές λύσεις σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων που αφορούν την ενημέρωση των πολιτών για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τη συμμετοχή τους στις σχετικές διαδικασίες. IV. Εφαρμογή της Σύμβασης - Γενικές παρατηρήσεις Η Σύμβαση του Άαρχους συγκροτεί αναμφισβήτητα ένα ικανοποιητικό θεσμικό πλαίσιο που εξειδικεύει και συγκεκριμενοποιεί το γενικότερο δικαίωμα στο περιβάλλον. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις, όμως, δεν αρκούν. Πρέπει να εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις πρακτικής εφαρμογής τους, ώστε να δημιουργηθεί στους πολίτες η αίσθηση ότι η συμμετοχή τους θα ληφθεί υπόψη και μπορεί να επηρεάσει τις λαμβανόμενες αποφάσεις. Με τον τρόπο αυτό θα ενθαρρυνθούν οι πολίτες και οι συλλογικοί φορείς εκπροσώπησής τους να μετέχουν δημιουργικά στις αποφάσεις που συνδέονται με τα θέματα περιβάλλοντος και να μην περιορίζονται σε καταγγελτική ρητορεία, η οποία ορισμένες φορές έχει θετικά αποτελέσματα, συχνά όμως παρεμβάλλει απλώς εμπόδια στην ορθολογική αντιμετώπιση των προβλημάτων από τις αρμόδιες αρχές και, πάντως, δεν συμβάλλει στην προώθηση μέτρων ορθής περιβαλλοντικής πολιτικής. Η αποτελεσματική εφαρμογή των αρχών που διακηρύσσονται με τη Σύμβαση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που σχετίζονται με το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, τη νοοτροπία των πολιτών και των στελεχών και υπαλλήλων που ασκούν τις σχετικές αρμοδιότητες στα διάφορα επίπεδα εξουσίας και την υποδομή των υπηρεσιών του Κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η επίτευξη των σκοπών, στους οποίους απέβλεψαν τα συμβαλλόμενα Μέρη, προϋποθέτει κυρίως καλή οργάνωση και λειτουργία της Διοίκησης, πολιτική κουλτούρα και διοικητική πρακτική αποδεσμευμένη από μυστικοπάθεια και από εμμονές στις έννοιες του απορρήτου και του εμπιστευτικού και, αντιστοίχως, νοοτροπία των διοικουμένων απαλλαγμένη από την καχυποψία έναντι των Αρχών, καθώς και συνειδητοποίηση από τους πολίτες, τα στελέχη της Διοίκησης και τους δικαστικούς λειτουργούς της σημασίας που έχει για την προστασία του περιβάλλοντος αλλά, τελικώς, και για την εμβάθυνση του περιεχομένου της δημοκρατίας η τήρηση των κανόνων της πληροφόρησης των πολιτών στα διάφορα στάδια των διαδικασιών νομοθέτησης και διοικητικής δράσης και η ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας στις διαδικασίες αυτές. Στη χώρα μας, η πολιτική ηγεσία και η Διοίκηση δεν φαίνεται ότι έχουν συνειδητοποιήσει τη σημασία της συμμετοχής αυτής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κύρωση της Σύμβασης πέρασε απαρατήρητη. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Σύμβαση επιβάλλει ευρεία δημοσιοποίηση των δυνατοτήτων πληροφόρησης και συμμετοχής που παρέχονται στο κοινό, ουδεμία ή, έστω, ελάχιστη δημοσιότητα δόθηκε στην υπογραφή της και στη ψήφιση του σχετικού κυρωτικού νόμου. Η Σύμβαση του Άαρχους περιέχει σοβαρές εγγυήσεις για την κατοχύρωση των ειδικών δικαιωμάτων, τα οποία διακηρύσσονται από την ίδια. Η αποτελεσματικότητά τους, όμως, θα δοκιμαστεί στο στάδιο της εφαρμογής. Είναι, επομένως, προφανές ότι εξαιρετικά σημαντικός θα είναι ο ρόλος των δικαστών στην υλοποίηση των αρχών της Σύμβασης. Από την πρακτική των δικαστηρίων θα εξαρτηθεί τελικώς, αν οι ρήτρες της Σύμβασης θα παραμείνουν στο χώρο του soft law ή θα αναχθούν σε δεσμευτικούς κανόνες με συγκεκριμένες συνέπειες σε περίπτωση παραβίασής τους. [1] Αλβανία, Αρμενία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρος, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Φιλανδία, Γαλλία, Γεωργία, Ελβετία, Ελλάδα, Ενωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Καζακστάν, Κάτω Χώρες, Λετονία, Λιθουανία, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Μολδαβία, Μονακό, Νορβηγία, Ουκρανία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία και Σουηδία. Πέντε από τα Κράτη αυτά, και συγκεκριμένα, η Ελβετία, η Ιρλανδία, η Ισλανδία, το Λιχτενστάιν και το Μονακό δεν είχαν επικυρώσει τη Σύμβαση κατά τους κανόνες του εσωτερικού δικαίου τους έως το τέλος Σεπτεμβρίου 2007. [2] Αζερμπαϊτζάν, Γερμανία, Κιργιστάν, Λευκορωσία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Σλοβακία, Τατζικιστάν, και Τουρκμενιστάν. [3] Απόφαση του Συμβουλίου 2005/370/ΕΕ. [4] Ρήγμα στο σύστημα δικαστικής προστασίας κατά των παράνομων πράξεων και παραλείψεων της Διοίκησης, το οποίο ισχύει στην ελληνική έννομη τάξη, επιχειρείται από το νομοθέτη με την πρακτική να χορηγούνται άδειες εκτέλεσης έργων απευθείας με διάταξη νόμου, χωρίς να προβλέπεται η έκδοση σχετικής διοικητικής πράξης, κατά της οποίας θα ήταν δυνατή η άσκηση αίτησης ακύρωσης. Η πρακτική αυτή, η οποία εφαρμόζεται την τελευταία δεκαετία κυρίως σε περιβαλλοντικά και πολεοδομικά θέματα, και μάλιστα με αυξανόμενη συχνότητα, οδηγεί σε στέρηση ή, πάντως, σε σημαντική αποδυνάμωση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας που κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκτός αν το Συμβούλιο της Επικρατείας, προκειμένου να προστατεύσει το δικαίωμα αυτό, εγκαταλείψει το οργανικό κριτήριο, με βάση το οποίο εξετάζεται το παραδεκτό της αίτησης ακύρωσης, και μεταβάλλει την πάγια μέχρι σήμερα νομολογία του, σύμφωνα με την οποία διατάξεις νόμου δεν υπόκεινται στο ένδικο αυτό βοήθημα, ακόμη και αν κατ’ ουσίαν έχουν περιεχόμενο ατομικής διοικητικής πράξης. [5] Αμφιβολίες μπορεί να εγερθούν ως προς το ζήτημα, αν ορισμένες διατάξεις των κανονιστικών πράξεων, με τις οποίες ενσωματώνονται οι σχετικές Οδηγίες, εξασφαλίζουν τη δυνατότητα λυσιτελούς άσκησης των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τις Οδηγίες. [6] Βλ. Σ.τ.Ε. 1567/2005, 1568/2005. [7] Σ.τ.Ε. 3943/1995. [8] Σ.τ.Ε. 2759/1994, 2760/1994. [9] Σ.τ.Ε. 4498/1998. [10] Σ.τ.Ε. 1239/2000, 2238/2000. [11] Σ.τ.Ε. 970/2007. [12] Σ.τ.Ε. 1756/2002, 1757/2002, 1758/2002, 1759/2002.

Tα άμεσα οφέλη των Α.Π.Ε. (Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας)

Η Πορτογαλία χωρίς αποθέματα άνθρακα, πετρελαίου, αερίου και χωρίς εμπειρία στην ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας, υιοθέτησε στις αρχές της δεκαετίας το φιλόδοξο πρόγραμμα ανάπτυξης ανανεώσιμων μονάδων σε ευρεία κλίμακα με σκοπό να μειώσει την ενεργειακή της εξάρτηση από το εξωτερικό. Η κυβέρνηση προσέλκυσε επενδύσεις μεγάλης και μικρής κλίμακας χάρη στη μείωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών και την παροχή μακροπρόθεσμων εγγυήσεων επί των τιμών. Η έκρηξη αυτή στην παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιλαμβάνει τόσο τη δημιουργία μεγάλων αιολικών ή ηλιακών πάρκων, όσο και την ανάπτυξη αντίστοιχων μικρότερων τα οποία τροφοδοτούν συγκεκριμένες περιοχές ή ακόμα και μεμονωμένα κτίρια κατοικιών ή/ και επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ανανεώσιμων Πηγών της χώρας (APREN), η παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές έφτασε στο 35.9% της συνολικής ενεργειακής παραγωγής. Αν σε αυτό το ποσοστό συμπεριληφθεί και η ενέργεια που παράγεται από τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια τότε το 41,1 της συνολικής παραγωγής ενέργειας στη χώρα καλύπτεται από ανανεώσιμες πηγές. Όσον αφορά στην κατανάλωση από τα νοικοκυριά, οι ανανεώσιμες πηγές εξασφαλίζουν το 15% της οικιακής κατανάλωσης. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Επιχείρησης Ηλεκτρισμού της χώρας, αυτό σημαίνει ότι για κάθε 24ωρο παροχής ενέργειας, 3 ώρες και 36 λεπτά καλύπτονται από ανανεώσιμες πηγές. Στόχος έως το 2020 είναι η κατανάλωση των νοικοκυριών να καλύπτεται σε ποσοστό 60%. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά και έχουν ξεπεράσει ακόμα και τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις καθώς μοιάζει εφικτός πλέον ο στόχος που πριν από μερικά χρόνια είχε θέσει η κυβέρνηση, να καλύπτεται μέχρι το 2010 το 45% των ενεργειακών αναγκών της χώρας από ΑΠΕ. Η Πορτογαλία μάλιστα μέσω αυτής της ανάπτυξης φιλοδοξεί μέχρι το 2020 να έχει μειώσει τις εκπομπές ρύπων της κατά 70%. Για να επιτύχει αυτούς τους στόχους η Πορτογαλία συνεχίζει να επενδύει στην εγκατάσταση ΑΠΕ πλησιάζοντας σε απόλυτη ποσότητα παραγόμενης αιολικής ενέργειας, κράτη πολύ μεγαλύτερα σε έκταση, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Βρετανία[1]. Το παράδειγμα της ανάπτυξης των ΑΠΕ στην Πορτογαλία, αξίζει να αντιπαρατεθεί με την αντίστοιχη ανάπτυξη των ΑΠΕ στη χώρα μας, καθώς αμφότερες οι δύο χώρες διακρίνονται για τις τεράστιες δυνατότητες στην ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, λόγω της ισχύος των ανέμων και της μεγάλης ηλιοφάνειας, διαθέτοντας τον ίδιο σχεδόν πληθυσμό και τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες. _____________________________ [1] Wind In Power 2009 European Statistics, Έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Αιολικής Ενέργειας (EWEA), Φεβρουάριος 2010 (Πηγές: Independent News Agency, European Wind Energy Association )

ΠΗΓΗ: solon.org.gr

ANAKYKΛΩΜΕΝΟ ΝΗΣΙ ΑΠΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ

Ολλανδοί αρχιτέκτονες εντυπωσίασαν με μια μοναδική ιδέα που είχαν, να μετατρέψουν με την κατάλληλη επεξεργασία τα σκουπίδια που επιπλέουν στη θάλασσα, σε ένα νησί στον Ειρηνικό, το οποίο θα κατοικείται από 500,000 ανθρώπους.
Στο Βόρειο Ειρηνικό, ανάμεσα σε Καλιφόρνια και Ιαπωνία, επιπλέει μια μάζα από πλαστικά σκουπίδια, η οποία είναι συμπαγής και ζυγίζει 44 εκατ. κιλά και καλύπτει 10,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Αυτά θα αποτελέσουν τη βάση για το Ανακυκλωμένο Νησί, μια «στεριά» με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τροφής, ικανές να συντηρήσουν 500,000 ανθρώπους.
Το Ανακυκλωμένο Νησί μπορεί να είναι μοναδική ευκαιρία για να σωθεί το θαλάσσιο οικοσύστημα. «Το σχέδιο θα πραγματοποιηθεί με μεγάλη προσοχή και φροντίδα για το περιβάλλον», αναφέρουν οι ολλανδοί ειδικοί. «Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα νησί φιλικό προς το περιβάλλον».

Ο Ρέιμον Νόστερ από το αρχιτεκτονικό γραφείο Whim στην Ολλανδία, δήλωσε ότι το σχέδιο έχει τρεις στόχους: «Να καθαρίσουμε τους ωκεανούς από μία γιγαντιαία ποσότητα πλαστικών σκουπιδιών, να δημιουργήσουμε νέα γη και να οικοδομήσουμε ένα ανανεώσιμο οικοσύστημα».
Τα πλαστικά από πετρέλαιο δεν είναι βιοδιασπώμενα και έτσι προκαλούν μεγάλη ζημιά στο θαλάσσιο οικοσύστημα.

Διασπώνται σε μικρότερα κομμάτια και μετά εισχωρούν στη διατροφική αλυσίδα του θαλάσσιου οικοσυστήματος ή βγαίνουν στις ακτές.
Τα μικροσκοπικά πλαστικά κομμάτια μοιάζουν με πλαγκτόν, με αποτέλεσμα να μπερδεύονται τα ψάρια και τα θαλασσοπούλια και να τα τρώνε. Η «τοξική» τροφή δεν λιώνει μέσα στα ψάρια με αποτέλεσμα να τρέφονται συνεχώς.

Χιλιάδες θαλασσοπούλια πεθαίνουν κάθε χρόνο, επειδή παγιδεύονται σε πλαστικά απόβλητα ή καταπίνουν διάφορα απόβλητα που βρίσκονται στη θάλασσα.

Πολλοί θαλάσσιοι οργανισμοί πέφτουν θύματα των αποβλήτων λόγω κατάποσης ή παγίδευσης, ενώ ταυτόχρονα υφίστανται και τις επιπτώσεις της υποβάθμισης του θαλάσσιου περιβάλλοντος που προκαλούνται από τη δράση της τριβής απορριμμάτων στον βυθό.

Πηγή: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ online

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Ένα από τα μείζονα στοιχεία της περιβαλλοντικής προστασίας αποτελεί ο ρόλος του Ενεργού Πολίτη. Το δικαίωμα συμμετοχής των πολιτών στην προστασία του περιβάλλοντος νοείται ως η εμπλοκή των πολιτών, δηλαδή των ατόμων των ευρισκομένων έξω του αρμόδιου κυβερνητικού μηχανισμού, στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Στο δικαίωμα αυτό συμπεριλαμβάνονται και οποιαδήποτε παρέμβαση στη λήψη της διοικητικής απόφασης, κινητοποιήσεις οργανωμένων ομάδων, επιστολές διαμαρτυρίας σε αρμόδιους φορείς από αντιπροσωπίες, εκλεγμένα συμβούλια τοπικής Διοίκησης, μη κυβερνητικές οργανώσεις κ.α.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της συμμετοχής του κοινού για περιβαλλοντικά θέματα είναι : α)Το δικαίωμα της πληροφόρησης, β) Η συμμετοχή του στη διοικητική διαδικασία λήψης αποφάσεων και γ) Η προσφυγή του στα ένδικα μέσα (εθνικά και κοινοτικά – Συνήγορος του Πολίτη) για παραλήψεις και νομικές παραβάσεις εκ μέρους της Διοίκησης.

α) Το δικαίωμα της πληροφόρησης: Το πρώτο και πλέον σημαντικό στοιχείο του δικαιώματος της συμμετοχής στην προστασία του περιβάλλοντος (αρχή της πρόληψης), αποτελεί το δικαίωμα πληροφόρησης που έχουν οι πολίτες εκ μέρους της Διοίκησης για όλα τα περιβαλλοντικά θέματα. Το δικαίωμα αυτό στην ελληνική νομοθεσία ικανοποιείται στις γενικότερες ρυθμίσεις των Ν. 1566/86 και με την κοινή Υπουργική Απόφαση 7792/1995, που παρέχει ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στις δημόσιες αρχές για πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον και εναρμονίζει την Εθνική Νομοθεσία με την Οδηγία 90/313/ΕΟΚ.

Η Οδηγία αυτή αποτελεί στην ελληνική έννομη τάξη ένα ισχυρό εργαλείο για την προστασία του περιβάλλοντος όσο και για την ενίσχυση της διαφάνειας της διοικητικής δράσης. Αφυπνίζει την περιβαλλοντική συνείδηση, ενδυναμώνει τις δημοκρατικές αρχές και ευαισθητοποιεί και ενεργοποιεί τους πολίτες.

β) Η συμμετοχή στη διοικητική διαδικασία λήψης αποφάσεων: Οι πληροφορημένοι πολίτες είναι ενημερωμένοι και συνεισφέρουν αποτελεσματικά στην κοινωνία του περιβάλλοντος, είναι υπεύθυνοι, έχουν την αίσθηση της δημόσιας ευθύνης, κατανοούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, αναπτύσσουν περιβαλλοντικές δεξιότητες και δράση και ενδιαφέρονται για την δημοκρατία, διότι αποκτούν γνώση και ενδιαφέρον από τη συμμετοχή του; στην πληροφόρηση. Οι συμμετέχοντες στη λήψη αποφάσεων επιτελούν ένα είδος πολιτικής δράσης και είναι συνήθως μεμονωμένα άτομα, οργανωμένες ομάδες ή μη κυβερνητικές οργανώσεις ( Μ.Κ.Ο) που σκοπό έχουν να ασκήσουν κριτική και να προβούν σε συστάσεις και διαμαρτυρίες στη Διοίκηση και τον κρατικό μηχανισμό ανατρέποντας σχέδια και προτάσεις αυτής, που δεν συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος. Ο ρόλος της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων είναι καθοριστικός για τη ζωή τους, όταν καλούνται να διατυπώσουν τις απόψεις τους.

Το κοινοτικό και το εθνικό δίκαιο έχει ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο αναφέρεται στις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε) και ορισμένων άλλων σχεδίων δημόσίων και ιδιωτικών έργων και περιλαμβάνει σημαντικές διατάξεις για τη συμμετοχή του κοινού η περιβαλλοντικών οργανώσεων και άλλων ομάδων δράσης των πολιτών σχετικά με το περιβάλλον.

Σύμφωνα με το παραπάνω θεσμικό πλαίσιο, οι πολίτες, αφού ενημερωθούν υποχρεωτικά μέσω του τύπου και των Γραφείων Περιβάλλοντος κάθε νομού, εκτιμούν το μέγεθος των περιβαλλοντικών επιπτώσεων πριν ακόμη αποφασισθεί η υλοποίηση του έργου, το οποίο θα έχει βλαπτική συνέπεια σε ατμόσφαιρα, νερό, έδαφος, τοπίο, στην υγεία του ανθρώπου, στα φυτά και τα ζώα. Η συμμετοχή του Δημότη ή του κοινού πρέπει να αποτελεί υποχρέωση των Ο.Τ.Α και μπορεί να λάβει ποικίλες μορφές. Από αυτές, άλλες θα προβλέπονται υποχρεωτικά και άμεσα, όπως π.χ. Γενικές Συνελεύσεις των Κοινοτήτων, Συνοικιακές Συνελεύσεις των Δήμων, Συνοικιακές Επιτροπές, Δημοψηφίσματα κ.λ.π. και άλλες θα έχουν προαιρετικό χαρακτήρα, όπως προτάσεις και διαβουλεύσεις με τις Ν. Επιτροπές Περιβάλλοντος, το Νομαρχιακό Συμβούλιο, το Περιφερειακό Συμβούλιο ακόμη και σε συσκέψεις του ΥΠΕΧΩΔΕ και του ΥΠ.ΑΝ. Τα κύρια και βασικά ζητήματα των μαζικών φορέων είναι η συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων, η οποία επιτυγχάνεται δια μέσου των συνδικαλιστικών, επαγγελματικών οργανώσεων, γεωργικών συνεταιρισμών, πολιτιστικών και επιστημονικών συλλόγων, μη κυβερνητικών οργανώσεων περιβάλλοντος κ.λ.π.

γ) Η προσφυγή του κοινού στα ένδικα μέσα για παραλείψεις και νομικές παραβάσεις εκ μέρους της Διοίκησης: Το μέρος αυτό της συμμετοχής του κοινού είναι η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για θέματα περιβάλλοντος. Το δικαίωμα των πολιτών να προσφεύγουν στα διοικητικά δικαστήρια είναι δικαίωμα κατοχυρωμένο συνταγματικά για παροχή έννομης προστασίας ( αρ. 20. παρ. 1). Η προσφυγή αυτή πραγματοποιείται με την άσκηση των ακολούθων ένδικων μέσων, τα οποία πρέπει να ενεργοποιεί ο πολίτης σε περιπτώσεις περιβαλλοντικών προσβολών, όταν υπάρχει διαφωνία, δυσλειτουργία ή παράλειψη εκ μέρους της Διοίκησης.

1) Προσφυγή στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια ( Πρωτοδικείο- Εφετείο ) καθώς και στα πολιτικά και ποινικά.

2) Αίτηση αναστολής ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

3) Αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, επιδιώκοντας τον έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων της Διοίκησης.

Το κοινοτικό δίκαιο παρέχει στους πολίτες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το δικαίωμα καταγγελίας – αναφοράς, ακόμη και την δυνατότητα προσφυγής στον Συνήγορο του Πολίτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ombudsman) για τον έλεγχο της κοινοτικής νομοθεσίας. Το δικαίωμα καταγγελίας για παράβαση κοινοτικού κανόνα το έχει κάθε ευρωπαίος πολίτης, ο οποίος το ασκεί δια μέσου επιστολής με παραλήπτη την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Επιτροπή διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη ( μετά από δύο προειδοποιητικές επιστολές ) προ το κράτος μέλος, το οποίο παρανόμησε. Σε περίπτωση που αυτό δεν συμμορφωθεί με την κοινοτική νομοθεσία, η Επιτροπή προσφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ενημερώνοντας συγχρόνως τον πολίτη ή την περιβαλλοντική οργάνωση που προέβη στην καταγγελία. Οι διαδικασίες αυτές είναι εξαιρετικά χρονοβόρες και τις περισσότερες φορές σταματούν στο στάδιο της πρώτης επιστολής. Όταν όμως φθάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είναι δυνατόν να επιβληθούν πολύ αυστηρές οικονομικές κυρώσεις (βλέπε περίπτωση Κουρουπητού Χανίων). Η συμμετοχή των πολιτών μπορεί να πραγματοποιηθεί σε επίπεδο ατομικό, συλλογικό η ακόμα και επίπεδο οργανώσεων.

Μέσα από την επιστημονική αυτή προσέγγιση συμμετοχής του πολίτη, προκύπτει ότι η ανάγκη περιβαλλοντικής προστασίας αποτελεί κοινό στόχο – σκοπό και προβληματισμό όλων των ανθρώπων του κόσμου, διότι η αλόγιστη χρήση – κατάχρηση, η ρύπανση και οι συνέπειες αυτών δεν έχουν σύνορα. Η προστασία του φυσικού, οικιστικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος έχει σχέση με το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας, με την καθημερινή ποιότητα ζωής των πολιτών, με το επίπεδο εντέλει του πολιτισμού της.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΒΟΥΤΥΡΑΚΗΣ
ΦΥΣΙΚΟΣ ΠΕΡΙΒ/ΓΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ Σ.Π.Α.Π.Ε.Κ.Ε.Ε.Κ.

ΠΗΓΗ΅ecocrete.gr