Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012
Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012
Μακριά και οι φαύλοι και οι μπολσεβίκοι: Κ. Παλαμάς
__article.jpg)
Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι!
Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,
καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,
για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί.
Κωστής Παλαμάς
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012
Τί τάχιστον? Νοῦς. Διὰ παντὸς γὰρ τρέχει.
Τί εἶναι ταχύτατο? Ὁ Νοῦς. Γιατὶ τρέχει διὰ μέσου ὅλων.
Ταχύτερη - η ιδέα, επειδή τρέχει χωρίς διακοπή.
φωτο http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/cosmenergy/cosmenergy.htm
Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012
«Πλειστηριασμός της Εθνικής Ενεργειακής κυριαρχίας με συνενοχή της συγκυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ και την χορηγία του Μυτιληναίου και της Siemens»
Το
Ινστιτούτο Ενέργειας (ΙΕΝΕ),
υπό την αιγίδα του ΥΠΕΚΑ πραγματοποιεί σε λίγα 24ωρα Συνέδριο για την εφαρμογή του Μνημονίου και την αποφυγή
των επιπτώσεων της απόφασης του δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δικαίωνε
την Ελλάδα, για την ΔΕΗ αναφορικά με την αξιοποίηση
του λιγνίτη. Η εξειδικευμένη συνεδρία αφορά τον προκλητικό μετασχηματισμό του ηλεκτρικού
τομέα και της αγοράς ηλεκτρισμού στην Ελλάδα.
Εκποιητές της δημόσιας
περιουσίας ο Υφυπουργός ΠΕΚΑ, Ασημάκης
Παπαγεωργίου ενώ εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα υπάρξουν
παρεμβάσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη, του πρώην Υφυπουργού
ΠΕΚΑ και Γραμματέα της Κ.Ο. - Βουλευτή Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Μανιάτη και
της Νίκης Φούντα, Βουλευτού Αιτωλοακαρνανίας της ΔΗΜΑΡ.
Ομιλητής ο
Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας, Γιώργος Δακής, ο οποίος σύμφωνα με τις
εντολές του νέου του «πολιτικού προϊσταμένου» και Υφυπουργού Εργασίας της
Γερμανίας, Γιόχαν Φούχτελ, επισφραγίζει με την παρουσία του την παράδοση της περιφέρειας
Δυτικής Μακεδονίας, στα ξένα συμφέροντα.
Την αρπαγή των ενεργειακών πόρων της Ελλάδας
την σχεδιάζουν οι μεγάλοι χορηγοί όπως η
εταιρεία Protergia του Ομίλου Μυτιληναίος,
η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και η EnSCo
Βασικός υποστηρικτής
είναι η Siemens η οποία στηρίζει το συνέδριο με χρήματα
του Ελληνικού λαού, από τη μη καταβολή των χαρατσιών
Όσοι συμμετέχουν στο συνέδριο του ΙΕΝΕ που προσβάλει και θίγει τα
κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας θεωρούνται συνυπεύθυνους και συμμέτοχους
των αρπακτικών της δημόσιας περιουσίας και είναι συνένοχοι της τραγικής
κατάστασης που βιώνει η χώρα με σκοπό την απλούστευση των διαδικασιών για το
«χάρισμα» της δημόσιας περιουσίας.
Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012
Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012
Ο “ειδικός λογαριασμός” που θα μπει η δόση και “εξοργίζει” τους πολιτικούς, είναι όρος του μνημονίου 2 που το έχουν ψηφίσει!
Aπόφαση Eurogroup:Πλήρης παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και συνταγματική εκτροπή
The bond holder
Στο μνημόνιο του Φεβρουαρίου (Παπαδήμος, Βενιζέλος) ειναι ρητά
γραμμένο οτι θα υπἀρχει ειδικός λογαριασμός και ΟΛΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ θα
κατατεθούν σ’αυτόν. Το έχουν υπογράψει. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι έξω τώρα λένε να τηρήσετε την υπογραφή σας. Και ναί δεν έχουν άδικο. Δεν έπρεπε να έχουμε υπογράψει.
Σήμερα
τα δάνεια της τρόϊκας κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό στην Τράπεζα
της Ελλάδας και εξυπηρετούν κυρίως την αποπληρωμή των ομολόγων που
λήγουν.Τα κεφάλαια αυτά δεν μένουν στη χώρα μας, δεν επενδύονται. Δεν
είναι συνεπώς αποδοτικό, ούτε για την Ελλάδα ούτε καιγια την ΕΕ, να
συνεχισθεί αυτή η πολιτική. Πρέπει τώρα να προωθήσουμε μια άλλη
προσέγγιση, όχι απλά ενός νέου κουρέματος, αλλά πλήρους μετατροπής του
ελληνικού χρέους σε αναπτυξιακά κεφάλαια.
Αριθμοί που σοκάρουν: Τι άφησαν πίσω τους οι Γερμανοί,όταν τελείωσε η Κατοχή!
Στη Διαύγεια διαβάζουμε απόφαση με θέμα «σύσταση, συγκρότηση και ορισμός
μελών Ομάδας Εργασίας για την έρευνα των αρχείων του Γενικού
Λογιστηρίου του Κράτους σχετικά με το θέμα των Γερμανικών
Αποζημιώσεων».
Δεν χρειάζεται μεγάλη έρευνα. Βούληση χρειάζεται για το τι άφησαν πίσω
τους οι Γερμανοί. Ένας δάσκαλος από το Κιλκίς ,ο κ.Δημήτρης Νατσιός μ΄
ένα κείμενό του θα βοηθήσει πολύ την “ομάδα εργασίας”.
Διαβάστε λοιπόν τι άφησαν πίσω τους οι Γερμανοί της Βέρμαχτ και των SS:
“Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να
ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να
ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους .
Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους...
Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, που κράτησε σαράντα δύο μήνες,
πέρασαν από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τουφεκίσθηκαν
τριάντα οκτώ χιλιάδες εννιακόσιοι εξήντα Έλληνες (38.960)!
Σκοτώθηκαν από σφαίρες «αδέσποτες» και άλλα στρατιωτικής φύσεως «ατυχήματα» δώδεκα χιλιάδες εκατόν τρεις (12.103).
Σκοτώθηκαν σε μάχες εβδομήντα χιλιάδες (70.000).
Πέθαναν από πείνα σ' ολόκληρη την Ελλάδα περίπου εξακόσιες χιλιάδες, ιδίως νέοι! (600.000).
Πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά τριακόσιες
χιλιάδες παιδιά από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους,
δηλαδή μία ολόκληρη γενιά (300.000).
Θανατώθηκαν με τρόπο οικτρό σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι, για τους οποίους δεν μίλησε κανείς
ποτέ, αφού ήταν Έλληνες, δηλαδή όντα δευτέρας επιλογής (45.000).
Πέθαναν με τρόπο οικτρό επίσης εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, για τους οποίους μίλησαν οι πάντες (60.000).
Φυλακίστηκαν στους σαράντα δύο μήνες κατοχής διακόσιες χιλιάδες Έλληνες,
εκ των οποίων οι περισσότεροι πέθαναν στην φυλακή ή αμέσως μετά την
απελευθέρωσή τους (200.000).
Προσβλήθηκαν από βαριές ασθένειες , έμειναν δια βίου ανίκανοι πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες (1.000.000)!
Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άδειασαν όλες τις αποθήκες και στην τελευταία γωνιά της χώρας.
Άρπαξαν όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά.
Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες.
Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.
Κατέστρεψαν τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις, ανατίναξαν ορυχεία, αφάνισαν την βιομηχανία.
Κατέστρεψαν το 80% των σιδηροτροχιών.
Γκρέμισαν γέφυρες, ανατίναξαν σταθμούς και σήραγγες.
Από τις 220 ατμομηχανές των ελληνικών σιδηροδρόμων άφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τις τριάντα τρεις (33).
Από τα τριακόσια δώδεκα (312) επιβατηγά βαγόνια "βούτηξαν" τα τριακόσια έξι! Άφησαν μόνο έξι (6)!
Από τα 4.544 φορτηγά βαγόνια των ελληνικών σιδηροδρόμων, άφησαν πίσω τους εξήντα τρία (63)!
Οι Γερμανοί κατακτητές πήραν τα 70% των ελληνικών παντός είδους αυτοκινήτων και κατέστρεψαν το οδικό δίκτυο της χώρας.
Οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν τελείως εκατό χιλιάδες σπίτια (100.000) και μισογκρέμισαν άλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).
Κατέστρεψαν οι βάρβαροι Γερμαναράδες τις μεγαλύτερες λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελλάδος, ακόμη και τη διώρυγα της Κορίνθου.
Άρπαξαν οι βάνδαλοι του Βερολίνου το 73% των πλοίων της εμπορικής και επιβατικής ναυτιλίας της χώρας
Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με
το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135% και η
Ελλάδα της τάξεως του 170%.
Η κατεστραμμένη, δηλαδή, Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.
Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος
του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και
καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα
κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική
αξία του 1938!
Αυτά δεν τα απεφάσισε κάποιο πρωτοδικείο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικείο
Λαρίσης, κάποιο λαϊκό δικαστήριο Γρεβενών, αλλά το ανώτατο διεθνές
νομικό όργανο του κόσμου, η διάσκεψη των Παρισίων, ό,τι δηλαδή
επισημότερο μπορούσε να υπάρξει.
Με βάση, άλλωστε τις αποφάσεις της διεθνούς διάσκεψης Παρισίων η
Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που
κατέστρεψε, πλην της Ελλάδος”.
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/09/blog-post_897.html#ixzz26dxiyTFi
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012
Τί σοφώτερον? Χρόνος. Τὰ μὲν γὰρ εὕρηκεν οὖτος ἤδη, τὰ δ εὑρήσει.
Τί εἶναι τὸ πιὸ σοφό? Ὁ χρόνος.
Γιατὶ αὐτὰ μὲν αὐτὸς τὰ ἔχει ἀνακαλύψει ἤδη, τὰ ἄλλα δὲ θὰ τὰ ἀνακαλύψει στο μέλλον.
Χρήστος Τυρεκίδης 2003 "Οχρόνος" Ελαιογραφία
Σοφότερος όλων - το χρόνο, για αυτό αποκαλύπτει όλα.
φωτο http://www.tyrekidis.edu.gr/2005_Melina07.html
Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΜΟΥ.
ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΗΣΑΤΕ
ΒΙΑΖΕΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΘΑΨΕΤΕ
ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΡΟΣ.
NICT ZU VERGESSEN
IHRE GESCHICHTE
IHRE MITARBEITER
AND MY PRODOTES
ZUWIDERHANDLUNG UND
DIE TRAP TO MY SETUP MIT EILE ZU BEGRABEN
ABER VERGESSEN SIE NICHT DIE GRIECHEN SEED.
Κ ΓΙΑΝΕΛΟΣ - Γ ΖΑΧΑΡΗΣ
Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012
Δημόσια Διαβούλευση επί σχεδίου νόμου «Κατάργηση και συγχώνευση νομικών προσώπων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα»
Εισάγεται σε δημόσια διαβούλευση το Νομοσχέδιο για την «Κατάργηση και
Συγχώνευση νομικών προσώπων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου
τομέα» προς το σκοπό της οικονομικότερης και αποδοτικότερης λειτουργίας
δημόσιων οργανισμών που εξυπηρετούν δημόσια αγαθά και παρέχουν αναγκαίες
υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο, με όσο το δυνατόν λιγότερο
δημοσιονομικό κόστος και μικρότερη επιβάρυνση του έλληνα φορολογούμενου.
Καλείσθε να συμμετάσχετε στη διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης για
την κατάργηση και συγχώνευση των δημοσίων νομικών προσώπων, υποβάλλοντας
παρατηρήσεις, σχόλια, ιδέες και προτάσεις, μέχρι την Δεύτερα, 8
Οκτωβρίου 2012.
Διαβάστε τη διαβούλευση και συμμετέχετε εδώ: http://www.opengov.gr/
Καταληκτική ημερομηνία: 8η Οκτωβρίου 2012
Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012
ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΑΡΓΙΛΟΜΑΖΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΚΠΟΙΗΣΟΥΝ. ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Ο ΚΛΑΔΟΣ ΤΩΝ ΚΕΡΑΜΙΣΤΩΝ!
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΕΡΑΜΙΚΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS
Αποφάσισαν την εκποίηση του Ελληνικού Κέντρου Αργιλομάζης, αδιαφορώντας
για το μέλλον, όπως και για την επιβίωση των ανθρώπων και των
οικογενειών τους που ζουν από την κεραμική και συνεχίζουν παράδοση
χιλιετιών.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, οπότε αναβίωσε η ελληνική κεραμική,
το όνειρο των αγγειοπλαστών –κεραμιστών για την δημιουργία ενός
εργοστασίου που θα παράγει αργιλόμαζα για τα εργαστήρια και τις
βιοτεχνίες τους παρέμενε όνειρο. Κατόπιν επίμονων προσπαθειών, έπειτα
από δέκα χρόνια το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ήταν η μεγαλύτερη
επιτυχία του κλάδου στον τομέα προμήθειας πρώτης ύλης σε καλή ποιότητα
και χαμηλή τιμή η οποία παράλληλα τους απάλλαξε από την παραγωγή
αργιλόμαζας με τον χειρωνακτικό κοπιαστικό τρόπο, κυριολεκτικά με χέρια
και πόδια μέσα στη λάσπη.
Το εργοστάσιο, Ελληνικό Κέντρο Αργιλομάζης (ΕΛΚΕΑ), παραγωγικό και
ερευνητικό, ιδρύθηκε το 1970 με την συμμετοχή πλήθους αγγειοπλαστών και
κεραμιστών, οι οποίοι από τις οικονομίες τους, κάποιοι ακόμα κι από το
υστέρημά τους, είχαν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της τότε ΕΤΕΒΑ.
Με τα χρόνια και με επανειλημμένες αυξήσεις κεφαλαίου, η πλειοψηφία των
μετοχών περιήλθε στο κράτος (ΕΟΜΕΧ) και συνέχισε η λειτουργία του μέχρι
τις αρχές του 2012, οπότε αφού πριν από μερικά χρόνια το «βάφτισαν»
ΔΕΚΟ, αποφάσισαν την εκποιησή του, αδιαφορώντας πλήρως και για το
μέλλον και για την επιβίωση των ανθρώπων και των οικογενειών τους που
ζουν από την κεραμική και συνεχίζουν την παράδοση χιλιετιών μέσα από
δύσκολες –ειδικότερα σήμερα- συνθήκες. (Τα ευρήματα του σπηλαίου της
Θεόπετρας στην Καλαμπάκα απέδειξαν ότι «ο πηλός χρησιμοποιήθηκε είκοσι
πέντε χιλιάδες χρόνια πριν!» Εφημερίδα τα Νέα).
Εάν δεν επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο που συγκρατούσε τις
τιμές, αυτές θα εκτιναχτούν στα ύψη αναγκάζοντας τους Έλληνες
αγγειοπλάστες να προμηθεύονται τον πηλό από την Ιταλία και την Ισπανία!
Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ ΘΑ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΧΩΜΑ!
Εκατοντάδες βιοτεχνίες και οικοτεχνίες θα οδηγηθούν σε μαρασμό και εξαθλίωση.
Η πρόταση η δική μας είναι να το λειτουργήσει ο κλάδος μέχρι το 2015,
οπότε δεν ανανεώνεται πλέον η άδεια λειτουργίας του, και κατόπιν με την
επικουρία του κράτους να γίνει μετεγκατάστασή του σε άλλο χώρο.
Ούτε χρήματα ζητάμε ούτε άλλα.
Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα και κρατά ζωντανά τα εργαστήρια και
τις βιοτεχνίες μας εδώ και χρόνια θέλουμε να διατηρήσουμε και να το
συνεχίσουμε.
Άραγε η ιστορία θα θυμάται αργότερα υπουργούς και αρμόδιους που θα
υπογράψουν την καταδίκη και την καταστροφή της αρχαιότερης των τεχνών
και την παράδοσή μας;
Κάτι το οποίο δημιουργήθηκε με πολλούς κόπους και ελπίδες χρόνων από
τους ανθρώπους του κλάδου θα χαθεί μέσα σε μια νύχτα και θα είναι πλέον
υπερβολικά δύσκολο έως αδύνατον να γίνει από την αρχή.
Απευθύνουμε ύστατη έκκληση προς την Πολιτεία να εξαιρέσει κατ’
αρχάς το εργοστάσιο από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας –το
συγκεκριμένο δεν είναι δημόσιο ακριβώς- και να δώσει το φιλί της ζωής
στον κλάδο μας και στην ίδια την τέχνη, η οποία προάγει τον ελληνικό
πολιτισμό μέσα από τα προϊόντα που διατίθενται στην αγορά.
Ας μην ξεχνάμε πως η ελληνική κεραμική, αν εξαιρέσουμε τα
μαρμάρινα έργα, αποτελεί τον βασικό λόγο ύπαρξης των μουσείων της
Ελλάδας και των περισσοτέρων στον κόσμο. Εκείνο που ζητάμε είναι το
αυτονόητο. Τίποτε παραπάνω. Να επανέλθει η λειτουργία του εργοστασίου
πάλι στον κλάδο, από κει που ξεκίνησε σαράντα χρόνια πριν.
Για το Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Κεραμιστών-Αγγειοπλαστών
Νικόλαος Βαλλάτος πρόεδρος, Αγαμέμνων Δάνος γενικός γραμματέας
ΠΗΓΗ: Ανοιχτή επιστολή στα Επίκαιρα (27/09/12) σελ. 91.
Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012
ΒΟΜΒΑ!!ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ Ε.Ε ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΗΡΙΑΛ ΠΟΥ «ΓΚΙΑΟΥΡΟΠΟΙΟΥΝ» ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!
Την καταπληκτική καταγγελία ότι με χρήματα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης γυρίζονται κάποιες πολύ γνωστές τουρκικές τηλεοπτικές σειρές,
που στη συνέχεια πλημμυρίζουν κάποιες χώρες της Ευρώπης μεταξύ των οποίων και η
Ελλάδα, έκανε η βρετανίδα βουλευτής του βρετανικού συντηρητικού κόμματος,
Pauline Latham. Μάλιστα η είδηση αυτής της καταγγελίας προκάλεσε τόσο μεγάλη
αίσθηση, που πέρασε και στον τουρκικό τύπο, με αποκλειστικό δημοσίευα της
τουρκικής εφημερίδας, Μιλιέτ.
Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, η
βρετανίδα βουλευτής κατήγγειλε ότι μεγάλο μέρος της οικονομικής βοήθειας της
Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Τουρκία, που ανέρχεται στο ποσό των 620 εκατομμυρίων
αγγλικών Στερλινών, πηγαίνει στην ταχέως αναπτυσσομένη τηλεοπτική βιομηχανία της
Τουρκίας και στην παραγωγή διαφόρων τηλεοπτικών σήριαλ, που έχουν πλημμυρίσει τα
τελευταία χρόνια τα μεγάλα ελληνικά κανάλια. Το θέμα μάλιστα πήρε μεγάλη έκταση
αναγκάζοντας την ίδια την υπουργό Ανάπτυξης της Βρετανίας, Justine Greening, να
διατάξει έρευνα για το πως διοχετεύετε η οικονομική βοήθεια της Ευρωπαϊκής
Ένωσης προς την Τουρκία στην παραγωγή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών. Να
σημειώσουμε ότι ορισμένα από αυτά τα σήριαλ έχουν εξοργίσει τους βρετανούς γιατί
αναφέρονται στην παρουσία του βρετανικού στρατού στην Κωνσταντινούπολη, την
περίοδο 1919-1922, με εξευτελιστικούς τρόπους που καταρρακώνουν την εικόνα των
βρετανικών ενόπλων δυνάμεων και δημιουργούν αντιβρεττανικά αισθήματα στο
τηλεοπτικό κοινό.
Στην καταγγελία της, η βρετανίδα βουλευτής
αναφέρει ότι η Τουρκία είναι η χώρα που λαμβάνει την μεγαλύτερη οικονομική
βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και με καταχρηστικό τρόπο χρησιμοποίει αυτή την
οικονομική βοήθεια για την ανάπτυξη της «σηριαλικής» της βιομηχανίας. Στη
συνέχεια, σύμφωνα με την βρετανίδα βουλευτίνα, γίνετε εξαγωγή αυτών των σειρών
με προφανή σκοπό την προπαγάνδα των τουρκικών, (νεοοθωμανικών ), θέσεων στην
Ευρώπη. Ο ίδιος ο υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Τουρκίας, ο γνωστός και στην
Ελλάδα για τα ειρωνικά του σχόλια για τους Έλληνες, Egemen Bais, έχει
ομολογήσει, σύμφωνα με τους Βρετανούς, ότι μεγάλα ποσά από την Ευρωπαϊκή βοήθεια
δίνονται για την παραγωγή τηλεοπτικών σειρών, που στη συνέχεια εξαγόμενες
αποφέρουν τεράστια κέρδη στα τουρκικά κανάλια.
Το πόσο η κατάσταση αυτή η έχει εξοργίσει τους
Βρετανούς, (ενώ εδώ στην Ελλάδα κοιμόμαστε τον ύπνο του.. οθωμανικού δικαίου και
κανείς δεν αντιδρά), φάνηκε από το ότι η γνωστή βρετανική εφημερίδα, Daili Mail,
έχει κηρύξει εκστρατεία κατά στης συνέχισης της μεγάλης οικονομικής βοήθειας
προς την Τουρκία, η οποία στηρίζει την τηλεοπτική της βιομηχανία.
Το θέμα ήρθε στην επικαιρότητα και εξόργισε τους
βρετανούς γιατί παράλληλα δημοσιοποιήθηκαν και οι φετινές εκτιμήσεις των
Βρυξελλών για τη κατάφορη παραβίαση των βασικών αρχών της ελευθερίας του τύπου
στην Τουρκία, (αλήθεια που είναι οι Έλληνες αριστεροί για να καταγγείλουν την
ανελεύθερη Τουρκία
, η οποία παράγει τηλεοπτικά σήριαλ και τα εξάγει στο εξωτερικό ενώ στο εσωτερικό της καταπιέζει
κατάφορα τις δημοκρατικές ελευθερίες. Για το ίδιο θέμα, όπως έγινε γνωστό από
τον βρετανικό τύπο και αναμεταδόθηκε και από την εφημερίδα Μιλιέτ, ετοιμάζεται
για τις αρχές του 2013 ειδική διάσκεψη στις Βρυξέλλες με αποκλειστικό θέμα την
κατάφορη παραβίαση της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία, (άραγε θα μετάσχουν σε
αυτή την σύσκεψη και Έλληνες .
Και όλα αυτά ενώ εδώ στην Ελλάδα κοιμόμαστε τον
ύπνο του «νεοοθωμανικού δικαίου» και οι Τούρκοι με λεφτά της Ευρώπης, δηλαδή και
με δικά μας λεφτά, κατασκευάζουν τις τηλεοπτικές τους αθλιότητες και μας τις
σερβίρουν σαν ένα περίτεχνο δηλητήριο νέο-γκιαουροποίησης του
ελληνισμού.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
ΠΗΓΗ: olympia
Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012
Τί τάχιστον? Νοῦς. Διὰ παντὸς γὰρ τρέχει.
Τί εἶναι ταχύτατο? Ὁ Νοῦς. Γιατὶ τρέχει διὰ μέσου ὅλων.
Ταχύτερη - η ιδέα, επειδή τρέχει χωρίς διακοπή.
φωτο http://asteri2008.pblogs.gr/2009/04/to-parapetasma-ayto-einai-h-eikona-kazatzakhs.html
Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012
Λέλα Καραγιάννη: σαν σήμερα εκτελέσθηκε από τους φασίστες
Η μεγάλη ηρωίδα, πολύτεκνη μητέρα, της Εθνικής Αντίστασης κατά της Γερμανικής Κατοχής, εκτελέσθηκε από τους φασίστες την αυγή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο και χορεύοντας τον χορό του Ζαλόγγου, εμψυχώνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τους υπόλοιπους μελλοθανάτους πατριώτες.
Όπως διηγείται ο Βύρων Καραγιάννης (γιος της Λέλας Καραγιάννη):
Ήταν Άνοιξη του 1941, όταν μετά από σκληρή πάλη έξι μηνών, έπεσαν τα μαύρα πέπλα του Ναζισμού και του Φασισμού πάνω στην γαλάζια μας χώρα... Ακολούθησαν σε λίγο: πείνα, βία, τρομοκρατία, εκτελέσεις, θάνατος. O λαός μας υπέφερε, δυστυχούσε και έμοιαζε να έχει χάσει κάθε ελπίδα.
Τότε άρχισε να γεννιέται, σε μερικές γενναίες και αδάμαστες ψυχές, η ανάγκη της αντίστασης, ανάγκη για την δημιουργία ομάδων από ψυχωμένους πατριώτες, που θα αναπτέρωναν το κλονισμένο φρόνημα του ελληνικού λαού και θα τον ωθούσαν σε πράξεις αντίστασης κατά των κατακτητών.
Με βαθιά συγκίνηση σάς γνωρίζω ότι η πρώτη που οργάνωσε μια τέτοια ομάδα αντίστασης ήταν η αξέχαστη μάνα μας, η Λέλα Καραγιάννη. Είχε επτά παιδιά να φροντίσει, να θρέψει, να μεγαλώσει. Όμως ήταν τόση η αγάπη της για την πατρίδα που έβαλε την οικογένεια σε δεύτερη μοίρα. Υπεράνω όλων η Πατρίδα! Ακριβώς όπως δίδασκαν οι πρόγονοί μας.
Την οργάνωση ονόμασε «Μπουμπουλίνα» και την απετέλεσαν λίγοι στην αρχή, αποφασισμένοι πατριώτες, και τα μεγαλύτερα απ’ τα παιδιά της. Άρχισε να προκαλεί σαμποτάζ σε βάρος των κατακτητών και ήρθε σε επαφή με το συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, όπου διεβίβαζε πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού. Oι Γερμανοί προσπαθούσαν να την ανακαλύψουν, αλλά δεν το κατόρθωναν.
Και ενώ πια ροδοχάραζε η ελευθερία πάνω απ’ την τυραννισμένη χώρα, η Λέλα Καραγιάννη, ύστερα από προδοσία, συλλαμβάνεται μαζί με τα 5 μεγαλύτερα παιδιά της. Στα χέρια των Ες-Ες μαρτύρησε, αλλά δεν πτοήθηκε. Δεν απεκάλυψε κανένα συναγωνιστή ούτε όταν βρέθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αντίθετα, βρήκε τον θάνατο, ψέλνοντας τον Εθνικό μας Ύμνο, τον ύμνο προς την Ελευθερία για την οποία θυσιάστηκε.
Oι γονείς μου, Νικόλαος και Λέλα Καραγιάννη, απέκτησαν επτά (7) παιδιά. Εγώ είμαι το τέταρτο στη σειρά. Όλα μεγαλώσαμε μέσα σ’ ένα χριστιανικό περιβάλλον, με τις παραδόσεις της φυλής μας, όπου η φιλοπατρία ήταν ανωτέρα στην ιεράρχηση των καθηκόντων. Είχαμε πάθος για την πατρίδα μας, που μας το ενέπνευσαν οι γονείς μας και προπάντων η μητέρα μας.
Με την κήρυξη του πολέμου
Όταν κηρύχθηκε ο Ιταλοελληνικός πόλεμος, η μητέρα, αλλά και εμείς, τ’ αγόρια, λυπηθήκαμε που ήμασταν μικροί και δεν είχαμε την ηλικία για να πολεμήσουμε στην πρώτη γραμμή για τα πάτρια. Το μόνο που απέμενε ήταν να καταταχθούμε στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού και αυτό κάναμε. Τα τέσσερα απ’ τα μεγαλύτερα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, ύστερα από μια σύντομη εκπαίδευση, γίναμε τραυματιοφορείς του Ερυθρού Σταυρού, η δε αδελφή μου Ιωάννα υπηρέτησε ως αδελφή τραυματιοφορέας στους συρμούς, στην μεταφορά των τραυματιών απ’ το μέτωπο.
O στρατός μας νικούσε τους Ιταλούς, παρά την μεγάλη αριθμητική υπεροχή τους, και εμείς ζούσαμε σε μια εθνική έξαρση. Αλίμονο όμως, γιατί εκεί που νικούσαμε τους εισβολείς, ξαφνικά μας επετέθησαν οι Γερμανοί, για να σώσουν τους Ιταλούς συμμάχους τους, που εμείς οι Έλληνες είχαμε πάρει στο κυνήγι. Επόμενο ήταν η Ελλάδα να υποκύψει στον Χιτλερικό οδοστρωτήρα και από νικήτρια να βρεθεί σκλαβωμένη από δύο στρατούς. Η πατρίδα μας ήταν απ’ τον Απρίλιο του 1941 κάτω από διπλή κατοχή.
Μ’ αυτές τις πεποιθήσεις και τα ιδανικά, με τα οποία γαλουχηθήκαμε, δεν ήταν δυνατόν να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν την Κατοχή και να περιμένουμε τους συμμάχους να νικήσουν και να μας ελευθερώσουν. Θυμάμαι τη μητέρα μας που έλεγε το αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», δηλαδή ότι έπρεπε ο κάθε Έλληνας να ξεσηκωθεί, να αγωνισθεί για την ελευθερία του και όχι να περιμένει τους συμμάχους να τον ελευθερώσουν. Και αυτό ακριβώς έκανε εκείνη. Ξεσηκώθηκε και αγωνίσθηκε.
Η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση
Όλα άρχισαν απλά, αυθόρμητα απ’ τα βάθη της καρδιάς μας. Απ’ τις πρώτες ημέρες που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα τα στρατεύματα κατοχής, άρχισε από μόνη της την πατριωτική της δράση και δημιούργησε ομάδα αντίστασης, η οποία αρχικά απετελείτο απ’ τα μέλη της οικογένειάς μας και μερικούς φίλους μας πατριώτες. Άρχισε να αγωνίζεται ακούραστα με όλη την δύναμη της ψυχής της και καθ’ όλη την διάρκεια της Κατοχής μέχρι το τέλος, την ημέρα που συνελήφθη.
Βέβαια, στην αρχή δεν ήξερε τι να κάνει, ούτε είχε συγκεκριμένα σχέδια, πήγαινε ψαχουλευτά, την καθοδηγούσε η καρδιά της, που ήταν γεμάτη Ελλάδα, και γρήγορα βρήκε το δρόμο της, στην Αντίσταση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την περίθαλψη και φυγάδευση των συμμάχων μας, με αυτούς που δεν τα κατάφεραν να φύγουν μαζί με το εκστρατευτικό σώμα και είχαν εγκλωβισθεί στην Ελλάδα.
Έλεγε ότι ήταν χρέος και καθήκον ημών των Ελλήνων, να συντρέξουμε τους συμμάχους και συμπολεμιστές μας, που είχαν έλθει απ’ τα πέρατα της γης, για να μας βοηθήσουν, και ότι τώρα που βρίσκονταν σε τραγική θέση, σκόρπιοι σε όλη την Ελλάδα, κυνηγημένοι, πεινασμένοι, και έτρεχαν να κρυφτούν, είχαν απόλυτη ανάγκη απ’ την βοήθειά μας. Εμείς τους βοηθήσαμε με όλη μας την ψυχή, παρά την απειλή του θανάτου και πέρα απ’ τις δυνάμεις μας, και πολλούς απ’ αυτούς τους φυγαδεύσαμε στη Μέση Ανατολή.
Εν τω μεταξύ η δράση της μητέρας μπήκε σε άλλο δρόμο. Βρήκε μονοπάτια, που οδηγούσαν στην κατασκοπεία και στις δολιοφθορές κατά του εχθρού. Βρήκε τον τρόπο να κατασκοπεύει τις κυριότερες υπηρεσίες του εχθρού. Oργάνωσε πιο καλά τα σχέδιά της, και χρειαζόταν ικανά στελέχη για να την βοηθήσουν. Μάζεψε γύρω της και άλλους ένθερμους πατριώτες. Έτσι η ομάδα της πλουτίσθηκε με πολλά δυναμικά στελέχη και μεταβλήθηκε, μετά την στελέχωση αυτή, σε αντιστασιακή οργάνωση, την οποία η μητέρα ονόμασε «Μπουμπουλίνα» (απ’ το οικογενειακό όνομα της μητέρας της, η οποία λεγόταν Μπούμπουλη).
Ένας μικρός στρατός
Η οργάνωση ήταν ένας μικρός στρατός που εκινείτο αθόρυβα, σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι, με σκοπό να προκαλέσει όσο πιο πολύ κακό μπορούσε στον εχθρό. Ήταν ένας αγώνας ζωής και θανάτου, για την επιβίωσή μας, ως Έθνος και λαός.
Η μητέρα ρίχτηκε με ορμή σ’ αυτόν τον ιερό αγώνα μαζί με τα παιδιά της. Όσο μεγάλη και αν ήταν η αγάπη της για μας, δεν μπόρεσε να την κάνει να ξεχάσει ότι πάνω απ’ όλα και από μας ήταν η πατρίδα. Και εμείς, τα έξι απ’ τα επτά πιδιά της, την βοηθήσαμε όσο μπορούσαμε με όλον τον ενθουσιασμό της νεανικής ψυχής μας. Αξιόλογο είναι να τονισθεί εδώ ότι στη οργάνωσή της προστέθηκαν και μερικοί Γερμανοί και Αυστριακοί, αντιναζιστές, αλλά και Ιταλοί, οι οποίοι της παρείχαν πολύτιμες πληροφορίες.
Παράλληλα, η «Μπουμπουλίνα» βοηθούσε και τις αντάρτικες ομάδες της υπαίθρου με πολεμοφόδια, που προέρχονταν από αποθήκες των στρατευμάτων κατοχής, και που οι ηρωικές μορφές, για να τα αποκτήσουν, πολλές φορές έδωσαν τη ζωή τους. Ακόμη τις τροφοδοτούσαμε και με φαρμακευτικό υλικό, ένα μέρος του οποίου προερχόταν απ’ την φαρμακαποθήκη του πατέρα μας, διότι εκτός απ’ την αρωματοποιΐα διατηρούσε και φαρμακείο και φαρμακαποθήκη.
Ευθύνες και καθήκοντα
Όλοι είχαμε αναλάβει ορισμένες ευθύνες και καθήκοντα και την βοηθούσαμε, ακόμα και η Νεφέλη που ήταν πολύ μικρή. Πόσες φορές δεν μετέφερα μηνύματά της. Η μητέρα με χρησιμοποίησε πολλές φορές σε επικίνδυνες αποστολές, όπως η μεταφορά σακιδίων γεμάτων με πυρομαχικά και οπλισμό, τα οποία κρύβαμε στο κατάστημα του πατέρα, αλλά και αλλού.
Πολλά πυρομαχικά, όπλα και άλλα συναφή, μας έφερνε ο Ζήσιμος Παρρίδος, βασικό στέλεχος της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» και ο οποίος δεν δίστασε να καταταγεί στον γερμανικό στρατό, μόλις του το ζήτησε η μητέρα, σαν μάχιμος διερμηνέας του Τάγματος Χόλμαν, της Μεραρχίας Βραδεμβούργου, σκοπός της οποίας ήταν η δίωξη και εξολόθρευση των αντάρτικων ομάδων στην Στερεά Ελλάδα και αλλού. Αυτό το παλικάρι δέχτηκε να παίξει αυτόν τον άχαρο και επικίνδυνο ρόλο, προσφέροντας εξαιρετικά πολύτιμες υπηρεσίες. Πληροφορούσε την μητέρα για τις κινήσεις και τα σχέδια του Τάγματος Χόλμαν.
Ανθρωποκυνηγητό
Ήταν αρχές του 1944. Oι νίκες και τα αλλεπάλληλα πλήγματα που κατάφεραν οι σύμμαχοι στους Γερμανούς, στα διάφορα μέτωπα, έδωσαν καινούργιες ελπίδες και κουράγιο στους Έλληνες, τους αναπτέρωσαν το ηθικό, και άρχισαν να βλέπουν ότι πλησιάζει η ώρα της λευτεριάς. Τώρα οι όροι της πολεμικής κατάστασης είχαν αντιστραφεί. Oι Γερμανοί, που έβλεπαν να χάνουν τον πόλεμο, ξεσπούσαν με λύσσα πάνω στους αγωνιστές που έπεφταν στα χέρια τους. Έβλεπαν να διαρρέουν τα μυστικά τους και εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό.
Με πληροφοριοδότες τους κατόρθωσαν να εντοπίσουν και να συλλάβουν τους αρχηγούς ορισμένων οργανώσεων. Μερικοί δεν άντεξαν τα φρικτά μαρτύρια, στα οποία τους υπέβαλαν, και μίλησαν και έτσι οι Γερμανοί κατόρθωσαν να ανακαλύψουν την ύπαρξη ορισμένων οργανώσεων. Η μητέρα υπό την πίεση των καθηκόντων είχε κουρασθεί ψυχικώς και σωματικώς και αυτό μας ανησύχησε. Oι ιατροί και συνεργάτες της Μιχαήλ Σαρακηνός και Παύλος Βακατάτσης, μας συμβούλεψαν να την βάλουμε στο νοσοκομείο. Με δυσκολία την πείσαμε να δεχθεί.
Συλλήψεις και βασανιστήρια
Τον Ιούνιο του 1944 έγιναν οι πρώτες συλλήψεις και στελεχών της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Αυτές οι συλλήψεις την ανησύχησαν και βγήκε, πολλές φορές, κρυφά απ’ το νοσοκομείο για να ειδοποιήσει τους συνεργάτες της να εξαφανισθούν. Τότε η μητέρα πληροφορήθηκε από άνθρωπο μέσα απ’ τα Ες-Ες, ότι επέκειτο και η δική της σύλληψη. O γαμβρός μου ο Σπύρος έστειλε άνθρωπο να την πάρει και να την κρύψει. Eπίσης ο Άγγλος Έβερτ την παρακάλεσε να την κρύψει αυτός ο ίδιος. Εκείνη όμως ήταν αμετάπειστη και δήλωσε σε όλους ότι θεωρούσε λιποταξία να τρέξει να κρυφτεί για να σωθεί εκείνη και να εγκαταλείψει σ’ αυτήν την κρίσιμη στιγμή τους συνεργάτες της, μερικοί απ’ τους οποίους ήταν ήδη στα χέρια των Ες-Ες.
Πίστευε ότι με τη δική της σύλληψη και επωμιζόμενη τις ευθύνες της θα σταματούσε την έκταση του κακού και τις συλλήψεις και ότι έτσι θα έσωζε και εμάς τα παιδιά. «Αν ποτέ σας πιάσουν οι Γερμανοί, μας είπε, να δείξετε γενναιότητα και να μην λυγίσετε, γιατί έτσι θα επιβαρύνετε περισσότερο την θέση σας. Προσέξτε καλά, δεν ξέρετε τίποτα για το τι έκανα, έτσι μόνο θα γλυτώσετε, και δεν θέλω να κλάψετε ή να πενθήσετε γαι μένα, μόνο να σκέπτεστε, ότι ό,τι κάναμε το κάναμε για την πατρίδα και αυτό θα σας ανακουφίζει». Μας έλεγε ακόμη ότι πίστευε στον Θεό και στην βοήθειά του για να σωθούμε εμείς, τα παιδιά της.
Ύστερα, ήλθαν στο δικό μου κλουβί και με ανέβασαν πάλι στον ανακριτή Μπέκε. Αυτήν την φορά είδα με έκπληξη την μητέρα μου και τον αδελφό μου Νέλσωνα στο ανακριτικό γραφείο του Μπέκε.
Η μητέρα, προφανώς για να μην λυγίσω, ή για να μην δουν οι Γερμανοί μητρική αδυναμία και στοργή για μας και τα εκμεταλλευτούν, με κοίταξε αυστηρά, κάνοντάς μου νεύρα με το βλέμμα, που σήμαινε να σταθώ στο ύψος μου και να φερθώ γενναία. Μια μόνο λέξη μου είπε επιτακτικά: «Πρόσεχε». Βέβαια είχε δει τα χάλια μου, τα καμένα πόδια μου, το ματωμένο πουκάμισό μου και τα παράλυτα χέρια μου. Αυτή η στάση της, απέναντί μου, έκανε τον Μπέκε να καταλάβει, ότι η Λέλα Καραγιάννη δεν είναι εύκολη λεία, και θα ήταν αδύνατον να της πάρει λέξη.
O Μπέκε με άρπαξε και βίαια με γύρισε και με κόλλησε με το πρόσωπο στον τοίχο, το ίδιο έκανε και στον αδελφό μου. Έβγαλε το περίστροφο απ’ την θήκη του, το κόλλησε στο κεφάλι του Νέλσωνα, και κοιτάζοντας το ρολόι του χεριού του και μέσω διερμηνέα είπε στην μητέρα, με ύφος αποφασισμένο να εκτελέσει την απειλή του: «Λέλα Καραγιάννη, πρόσεξε καλά, σου δίνω δυο λεπτά προθεσμία, για να μου απαντήσεις σ’ αυτά που σ’ ερωτώ, διαφορετικά θα εκτελέσω, τώρα εδώ μπροστά σου, ένα - ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας από αυτόν εδώ.
Λέγε, γιατί θα πιέσω την σκανδάλη, πού έχεις τον πομπό σου, ποιος τον χειρίζεται, με ποιους συνεργάζεσαι, ποιες είναι οι πηγές απ’ τις οποίες παίρνεις τις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοι είναι οι συνεργάτες σου, πού βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του».
Το περίστροφο του Μπέκε έσπρωχνε το κεφάλι του Νέλσωνα, και το έκανε να γέρνει, ήταν αγριεμένος και φαινόταν αποφασισμένος να εκτελέσει την απειλή του. Τότε άκουσα την μητέρα να λέει, με σταθερή και ήρεμη φωνή: «Τα παιδιά μου, εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά, και πάλι σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και άδικα θα τα σκοτώσεις».
Η ψυχή της έτρεμε καθώς τα έλεγε αυτά, η φωνή της ηχούσε παράξενα, επίσημα και κατηγορηματικά, ο Νέλσων και εγώ κοιταχτήκαμε έντρομοι με λοξή ματιά, ο Μπέκε έμεινε άναυδος, αμήχανος. Τελικά τράβηξε το πιστόλι απ’ τον κρόταφο του Νέλσωνα και βάζοντάς το μέσα στην πέτσινη θήκη που κρεμόταν απ’ την ζώνη του, είπε τρέμοντας από οργή: «Τα παιδιά σου τα χρειάζομαι προς το παρόν, και μόλις τελειώσω μ’ αυτά, υπόσχομαι να τα στείλω στο εκτελεστικό απόσπασμα, να μην αμφιβάλλεις γι’ αυτό».
Παίρνουν τη Μάνα...
Το σούρουπο της 7ης Σεπτεμβρίου διεδόθη αστραπιαία στο στρατόπεδο, ότι ήλθαν οι κλούβες με τη συνοδεία αποσπάσματος. O Νέλσων και εγώ σκαρφαλώσαμε στα δυο μικρά παραθυράκια του υπόγειου και είδαμε τις κλούβες, σταματημένες μπροστά στο κτίριο Νο 15.
Έβγαζαν απ’ το κτίριο άνδρες κρατουμένους και τους παρέτασσαν εφ’ ενός ζυγού, με μέτωπο προς το κτίριο Νο 4. Είδαμε επίσης να βγάζουν απ’ το κτίριο Νο 14, όπου ήταν η αυστηρή απομόνωση γυναικών, γυναίκες τις οποίες παρέτασσαν κατά τον ίδιο τρόπο. Άκουσα τον αδελφό μου, απ’ το άλλο παράθυρο, να μου φωνάζει: «Βύρων, παίρνουν και την μαμά».
Εγώ έντρομος, κοιτώντας προσεκτικά τις γυναίκες, διαπίστωσα ότι η πρώτη της σειράς ήταν η μητέρα μου. Στο γκρουπ των ανδρών ξεχώρισα μερικούς συνεργάτες της μητέρας, καθώς και μέλη της οργάνωσής της. Είδα το Γιαννάκη Χούπη, τον ταγματάρχη Σούλη και άλλους, καθώς και τον Ιωάννη Ριζόπουλο. Στο γκρουπ των γυναικών, εκτός απ’ την μητέρα μου, διέκρινα και μερικές συνεργάτιδές της. Κοντά στην μητέρα στεκόταν ο Γεώργιος Ριζόπουλος. Σε κάποια στιγμή τον είδα να μετακινείται απ’ την θέση του, να παίρνει την θέση του πρώτου, να πλησιάζει την μητέρα, να γονατίζει μπροστά της και να φιλάει το χέρι της.
Προφανώς της ζητούσε συγχώρεση γι’ αυτό που είχε κάνει εξ αιτίας του φόβου του για τα μαρτύρια και την ζωή του. Είδαμε την μητέρα να σκύβει προς το μέρος του, σαν να τον συγχωρούσε. Μετά τους έβαλαν όλους στις κλούβες με ένοπλη συνοδεία. Ξεκίνησαν προς άγνωστη κατεύθυνση για μας. Κοίταζα το καμιόνι, που έπαιρνε την μητέρα μου, μέχρι που βγήκε απ’ την πύλη του στρατοπέδου και εξαφανίσθηκε.
Εκείνη την στιγμή είδα να έρχεται προς το κτίριό μας ο στρατοπεδάρχης Ραφαήλ Παρίσης, και του φώναξα αν ξέρει πού τους πήγαιναν. Εκείνος για να αποκρύψει την τραγική αλήθεια μου είπε: «Μην ανησυχείς Βύρωνα τους πάνε για όμηρους στα τρένα, και όταν φτάσουν στα σύνορα θα τους αφήσουν ελεύθερους, για να τους αντικαταστήσουν με όμηρους Γιουγκοσλάβους».
Παρ’ όλο που μέσα μου ήξερα πολύ καλά ότι δεν θα ξανάβλεπα την μητέρα μου γιατί η κατηγορία ήταν βαρύτατη: «Αρχηγός οργάνωσης, κατασκοπεία σε βάρος των Γερμανών, σαμποτάζ», ήλπιζα μέσα στην απελπισία μου σε κάποιο θαύμα."
Πηγή: http://www.aspe.gr/
Η Μπουμπουλίνα της Κατοχής
Μια από τις πολλές ηρωικές μορφές που ανέδειξε η αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής ήταν η Λέλα Καραγιάννη. Γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1899 και ήταν κόρη του Αθανάσιου Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Παντρεύτηκε τον φαρμακέμπορο Νικόλαο Καραγιάννη στην Αθήνα, με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά.
Από τον Μάιο του 1941, συγκροτεί αντιστασιακή ομάδα και αρχίζει τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Την απόφασή της ανακοινώνει σητν οικογένειά της, της οποίας και τα μέλη ως ιδρυτές αποτελούν τα πρώτα στελέχη: ο σύζυγός της Νικόλαος και τα παιδία τους Ιωάννα, Ηλέκτρα, Γιώργος, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη. Με κέντρο ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το φαρμακείο του άντρα της στην Πατησίων, οργανώνει ολόκληρο δίκτυο απόκρυψης, περίθαλψης και φυγάδευσης στρατιωτών οι οποίοι είχαν ξεφύγει από την αιχμαλωσία. Περιέθαλψε Έλληνες φαντάρους που επέστρεφαν από το μέτωπο και περίπου 140 συμμάχους ενώ νοίκιασε τρία σπίτια στα οποία τους έκρυβε.
Αργότερα, με κέντρο την Μονή του Αγίου Ιερόθεου στα Μέγαρα, συγκροτεί την παράνομη οργάνωση "Μπουμπουλίνα" η οποία έχει χαρακτήρα κατασκοπευτικό και στην οποία συμμετέχουν 140 πατριώτες, άνδρες και γυναίκες.
Με την οργάνωση αυτή καταφέρνει να συλλέγει πληροφορίες με άκρα μυστικότητα από το αρχηγείο των Γερμανών, από το Ναυαρχείο, την μυστική αστυνομία και το Ιταλικό φρουραρχείο. Η Λέλα είχε στήσει ολόκληρο δίκτυο χάρη στη συνεργασία της με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ καθώς και διάφορους αντιφασίστες και αντιναζιστές που υπηρετούσαν μέσα στις υπηρεσίες των στρατευμάτων των κατακτητών, για να της δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. Με τη δράση της βυθίστηκαν πολλά πλοία, ανατινάχτηκε το αεροδρόμιο του Τατοϊου και κάηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών.
Κατορθώνει επίσης να οργανώσει αποδράσεις αιχμαλώτων από το στρατόπεδο Άγγλων αιχμαλώτων της Κοκκινιάς. Για τη φυγάδευσή τους στη Μ. Ανατολή αγοράζει καϊκι, που με καπετάνιο τον Ηλία Χρυσίνη μεταφέρονται οι στρατιώτες στην Αίγυπτο. Από εκεί το καϊκι φέρνει στην Ελλάδα ασυρμάτους και άλλα εφόδια. Σε λίγο καιρό, προστίθενται άλλα δυο καϊκια, με καπετάνιους στο ένα τον Κρητικό Μαμαλάκη και στο άλλο τον Καπετάν Γιαννούλο. Στενοί συνεργάτες της ήταν η Νίκη Χωμενίδου, ο φούρναρης της Κοκκινιάς Παπαβασιλείου, ο υπολοχαγός Κουτρουμπέλης, ο Ηλίας Σκηνίτης.
Στις 23 Οκτωβρίου 1941 συλλαμβάνεται, ύστερα όμως από κράτηση οκτώ μηνών ελευθερώνεται και συνεχίζει τον αγώνα. Το 1944 αναγκάζεται να εισαχθεί στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού και τον Ιούνιου του ίδιου έτους οι Γερμανικές υπηρεσίες έχοντας μάθει για τη δράση της, ετοιμάζονται να τη συλλάβουν. Εκείνη ειδοποιεί τα παιδιά της και όσους συνεργάτες της μπορεί έως τη σύλληψή της στις 11 Ιουλίου του 1944.
Μεταφέρεται στην οδό Μέρλιν όπου και υπόκειται σε πρωτοφανή βασανιστήρια προκειμένου να ομολογήσει, κάτι που δε συμβαίνει ποτέ. Τα χαράματα της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, οδηγήθηκε μαζί με εξήντα γενναίους άνδρες και γυναίκες πατριώτες στο Δαφνί, όπου εκτελέστηκε ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο, εμψυχώνοντας έως την τελευταία στιγμή τους μελλοθανάτους.
Η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε τιμής ένεκεν "Χρυσούν Μετάλλιον" ενώ η προτομή της έχει στηθεί στην οδό Στουρνάρα.
Πηγή: http://ellhnides.blogspot.gr/
Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012
πΑΝΗΓΎΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΙΣ ΑΧΑΡΝΑΙ
Την ΤΡΙΤΗ 28 Αυγούστου 2012 η κα Αρβανίτη - Πρεβεζάνου ΕΥΓΕΝΙΑ
θα παρεβρεθεί στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία υπέρ Κοιμήσεως της Θεοτόκου
στο Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο Παναγίας Σουμελά Αχαρνών
καθώς και στην λιτάνευση της Εικόνας της Παναγίας
εκπροσωπώντας τους Ανεξάρτητους Ελληνες και τον Πρόεδρο κ. Πάνο Καμμένο.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ
Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς φιλοτέχνησε διάφορες εικόνες αφιερωμένες
στην Παναγία. Μία από αυτές είναι και η Παναγία Σουμελά. Σύμφωνα με την
παράδοση, η εικόνα, που προηγείται
χρονολογικά της Ιεράς Μονής, φυλασσόταν
αρχικά στην Αθήνα με τον τίτλο «Παναγία Αθηνιώτισσα». Το όνομα «Σουμελά»
προέρχεται από τη φράση «στου Μελά», που σημαίνει «στο όρος Μελά», μια ονομασία
που προσδιορίζει το συγκεκριμένο μέρος στην Τραπεζούντα, στις ακτές του Εύξεινου
Πόντου.
Δεκαέξι αιώνες η Παναγία Σουμελά προστάτευε τον ελληνισμό της
Aνατολής. Σύμφωνα με την παράδοση το 386 οι Aθηναίοι μοναχοί, Bαρνάβας και
Σωφρόνιος, οδηγήθηκαν, στις απάτητες βουνοκορφές του Πόντου, μετά από αποκάλυψη
της Παναγίας, με σκοπό να ιδρύσουν το μοναχικό της κατάλυμα. Eκεί, σε σπήλαιο
της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, είχε μεταφερθεί
από αγγέλους η ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας.
Oι μοναχοί πλέον Bαρνάβας και Σωφρόνιος έκτισαν με τη συμπαράσταση
της γειτονικής μονής Bαζελώνα κελί και στη συνέχεια εκκλησία μέσα στη σπηλιά,
στην οποία είχε μεταφερθεί θαυματουργικά η εικόνα. Tο σοβαρό πρόβλημα της
ύδρευσης του μοναστηριού, λύθηκε, επίσης σύμφωνα με την παράδοση, κατά
θαυματουργό τρόπο. H ανθρώπινη λογική αδυνατεί να απαντήσει στο θέαμα που
βλέπουν και οι σημερινοί ακόμη προσκυνητές, να αναβλύζει αγιασματικό νερό, μέσα
από ένα γρανιτώδη βράχο. Oι θεραπευτικές του ιδιότητες έκαναν πασίγνωστο το
μοναστήρι όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους μουσουλμάνους που ακόμη
συνεχίζουν να το επισκέπτονται και να ζητούν τη χάρη της Παναγίας.
Kοντά στο σπήλαιο κτίστηκε το 1860 ένας πανοραμικός τετραώροφος
ξενώνας 72 δωματίων και άλλοι λειτουργικοί χώροι για τις ανάγκες των
προσκυνητών, καθώς και βιβλιοθήκη. Γύρω από τη μονή ανοικοδομήθηκαν μικροί ναοί
αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους.
Oι ιδρυτές του μοναστηριού συνέχισαν τη δράση τους και έξω από
τον προσκηνυματικό χώρο. Σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τη μονή, απέναντι από το
χωριό Σκαλίτα, έχτισαν το ναό του Aγίου Kωνσταντίνου και Eλένης και σε απόσταση
δύο χιλιομέτρων το παρεκκλήσι της Aγίας Bαρβάρας, στο οποίο οι μοναχοί το 1922
έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του
Kομνηνού και το χειρόγραφο Eυαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου.
Μια απίθανη ιστορία εκτυλίσσεται σχετικά με την ύπαρξη αυτής της εικόνας.
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Θεοδόσιου, ένας ιερέας από την Αθήνα είχε
ένα όραμα: η Παναγία εμφανίστηκε και ζήτησε να γίνουν αυτός και ο ανιψιός του
μοναχοί. Οι δύο άνδρες, Βαρνάβας και Σωφρόνιος, πήγαν να προσκυνήσουν τη
θαυματουργή εικόνα, όταν άκουσαν τη φωνή της Θεοτόκου να τους ζητάει να την
ακολουθήσουν ανατολικά προς το Όρος Μελά. Την ίδια στιγμή, άγγελοι ψάλλοντας
εμφανίστηκαν και πέταξαν με την εικόνα μακριά.
H μονή κατά καιρούς υπέφερε από τις επιδρομές των αλλόπιστων
και των κλεπτών, εξ αιτίας της φήμης και του πλούτου που απόκτησε. Mερικά
περιστατικά συνδέονται και με θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη
σωτηρία του μοναστηριού. Σε κάποια απʼ αυτές τις επιδρομές λεηλατήθηκε από
ληστές και, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, καταστράφηκε, για νʼ ανασυσταθεί από
τον Tραπεζούντιο Όσιο Xριστόφορο το 644. Tη μονή προίκισαν με μεγάλη περιουσία
και πολλά προνόμια, κτήματα, αναθήματα και κειμήλια οι αυτοκράτορες του
Bυζαντίου και αργότερα κυρίως οι αυτοκράτορες της Tραπεζούντας Iωάννης B΄
Kομνηνός (1285-1293), Aλέξιος B΄ Kομνηνός (1293-1330), Bασίλειος B΄ Kομνηνός
(1332-1340).
Η εικόνα επέστρεψε στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου φυλάχθηκε
στο Μουσείο Μπενάκη μέχρι το 1952. Σήμερα, φυλάσσεται στην ιερά μονή της
Παναγίας Σουμελά, στη Βέροια, στο χωριό Καστανιές που βρίσκεται στις πλαγιές του
όρους Βέρμιο. Ιδρυτές της μονής υπήρξαν Πόντιοι που είχαν την επιθυμία να
ανοικοδομήσουν μια νέα Παναγία Σουμελά στην Ελλάδα. Το παράδοξο είναι ότι σε
αυτή τη μονή δεν κατοικούν μοναχοί: κτισμένο στις απόκρημνες ράχες του βουνού
έχει ως μόνους επισκέπτες προσκυνητές και τουρίστες.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται εδώ με εκδηλώσεις που διαρκούν δύο
ημέρες, όπου συμμετέχουν χιλιάδες επισκέπτες και πιστοί από ολόκληρο τον κόσμο
αλλά και εκπρόσωποι της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας. Η Θεία
Λειτουργία και ο Μεγάλος Εσπερινός της Κοίμησης της Θεοτόκου τελούνται στη Μονή
με θρησκευτική μεγαλοπρέπεια και ιερή ευλάβεια συμπληρώνοντας την ατμόσφαιρα της
βαθιάς κατάνυξης και συγκίνησης για την Παναγία Σουμελά, διαχρονικό σύμβολο του
Ποντιακού Ελληνισμού.
Κυριακή 26 Αυγούστου 2012
Τί πρεσβύτερον? Θεός. Ἀγέννητον γάρ ἐστιν.
Τί εἶναι πρεσβύτερον? Ὁ Θεός. Γιατὶ εἶναι ἀγέννητος (προϋπάρχει).
Πάνω απ 'όλα τα πράγματα - ο Θεός.
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012
Χίος: καθώς καίγεται το τελευταίο δέντρο των παιδικών μου αναμνήσεων
Γιαγιά Λαμπρινή,
Μεστά Χίου, 20 Αυγούστου 1986
Χίος.
Των παιδικών χρόνων και αυτών της εφηβείας. Μόνος καλοκαιρινός προορισμός των
διακοπών μου. Τόπος ιδιαίτερος, που μόνο η σκέψη και η προσμονή του
ξανασμιξίματος, έβαφε με ευχάριστα χρώματα τους σχολικούς χειμώνες, απαλύνοντας
έτσι γλυκά τους «πόνους» της μάθησης.
Χίος.
Της γιαγιάς. Του παππού. Του μεσαιωνικού χωριού με τους γλεντζέδες κατοίκους.
Μεστά. Των ερειπωμένων σπιτιών. Των διακριτικών φαντασμάτων.
Χίος.
Των πρώτων ερώτων. Των πρώτων τσιγάρων.
Της βόλτας στην απόμερη παραλία με τα γαϊδουράκια. Του «κυνηγιού αχινού» για
την επιβίωση σε αυτήν. Και τα ξενύχτια, τα καλύτερα ξενύχτια, πλάι στη
θάλασσα.
Χίος.
Μπουγέλα στις κουτσομπόλες και υποβρύχιο μαστίχα.
Έτσι κύλησαν τα πρώτα καλοκαίρια … Μαζί με το απαραίτητο συνοδευτικό τους,
τις άλλες τρεις εποχές του χρόνου. Του κάθε χρόνου …
Και ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια …
Τα χρόνια της ωριμότητας, να τα πω έτσι, κάπως πρέπει να τα πω. Τα χρόνια της
ωριμότητας –λοιπόν- δεν επισκέφτηκα ξανά τον τόπο αυτό. Πειραματίστηκα σε
καινούριες διαδρομές …
Αλλά, την πρώτη αγάπη δεν μπορείς να τη ξεχάσεις …
Την παρακολούθησα να αλλάζει … Ακολουθώντας τις μεταλλάξεις μίας ολόκληρης
χώρας … Παρακολουθούσα από μακριά …
Χαθήκανε τα γαϊδουράκια. Μαζί τους πήρανε τον παππού, τη γιαγιά, ξαδέρφια,
φίλους, συγγενείς, αρκετούς δικούς μου ανθρώπους.
Τα ερειπωμένα σπίτια, όλα σχεδόν, ανακαινίστηκαν, με τη συνήθη τεχνοτροπία
της «υπερβολής νεόπλουτου», τεχνοτροπία κυρίαρχη σε μια γενιά που «μεγαλούργησε»
με δανεικά.
Καινούριοι δρόμοι, μεγάλοι, άνοιξαν βασανίζοντας τη γαλήνη των μονοπατιών και
των οδοιπόρων τους.
Καλλιέργειες αιώνων αφέθηκαν στην τύχη τους, η νέα μόδα του εύκολου κέρδους
τις κατέστησε ξεπερασμένες στα νέα ήθη.
Παραλίες πλημμύρισαν, όχι από τα θαλάσσια νερά των «κλιματικών αλλαγών», μα
από ομπρέλες, μαζί με τις ξαπλώστρες τους. Όλοι –σχεδόν- νοιώσαν ευτυχισμένοι
με την εξέλιξη αυτή, γελαστοί συνέρεαν πληρώνοντας για το μπάνιο τους, αυτό που
πριν λίγο καιρό τους πρόσφερε δωρεάν ο Χιώτης θεός της θάλασσας …
Παραδοσιακά πανηγύρια μεταμορφώθηκαν σε λαϊκές βραδιές - σκυλάδικων επιρροών
και αποχρώσεων, ενώ η τοπική σούμα «μύρισε» ουίσκι και τεκίλα …
Κάθεσαι αναπαυτικά, από μακριά, παρακολουθείς τις αλλαγές που δεν σου
αρέσουν. Που δεν σε εκφράζουνε. Και μελαγχολείς … Όχι χωρίς ευθύνες … Αλλά με
περισσότερες ευθύνες … Καθώς πρακτικά αποδέχεσαι χωρίς να προσπαθείς να
επηρεάσεις τη μετεξέλιξη που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει …
Ωστόσο, κάποια στιγμή βλέπεις τα «όρια» να πλησιάζουν. Τα βλέπεις και εσύ,
μαζί με την υπόλοιπη γενιά σου. Μαζί με το λαό της χώρας σου. Μαζί με τους
κατοίκους του τόπου σου. Μαζί με την ιστορία των «πιστεύω» σου. Μαζί με τους
δικούς σου ανθρώπους.
Αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που αλλάζει όλη η σύσταση του κόσμου. Γιατί
περνάς από την άλλη πλευρά. Εκεί που τα περιγράμματα έχουν άλλη υπόσταση, απλά
αφού στην «άλλη πλευρά» οι διαστάσεις έχουν διαφορετικό ορισμό, έννοια και
παραμετροποίηση …
Εκεί ακριβώς ανακαλύπτεις ότι δεν μπορούσες να αναγνωρίσεις μέχρι χθες. Αυτό
που αναζητούσες, αυτό που δεν γνώριζες, αυτό που απουσίαζε …
Φλόγα …
Διαφορετικά, αυτό που σου δίνει την ώθηση …
Φλόγα …
Της πυρκαγιάς στα δάση των παιδικών σου αναμνήσεων …
Φλόγα …
Για την «επέλαση των ανεμογεννητριών» που διαταράσσει οριστικά την έννοια του
«όμορφου», την έννοια του «μέτρου» που σου μάθαιναν από παιδί …
Φλόγα …
Στο όραμα των φωτοβολταϊκών που θα «καλλιεργήσουν» εκεί που αντάμωνες
παλαιότερα με τις ελιές, τα σκίνα και το θυμάρι …
Όμορφοι άνθρωποι, όμορφα χωριά, όμορφη φύση, όμορφες ιστορίες, όμορφα βουνά,
όμορφος θάλασσες …
Χάνονται στην «ασχήμια» … Αυτή που διαγράφει η νέα εποχή, εποχή των ανόητων
απατεωνίσκων, των αδίστακτων τοκογλύφων, των διεφθαρμένων κυβερνητών και των
χρεοκοπημένων τραπεζιτών.
Χάνονται, θυσία στις ορέξεις τους ... Θυσία στο φόβο μας …
Ο κανόνας της συνεχούς πάλης του καλού με το κακό; Ίσως … Στον τελευταίο
βηματισμό της ιστορίας …
Σε λίγο θα καεί και το τελευταίο δέντρο της ενηλικίωσής μου … Αυτό θα είναι
και το σινιάλο για να επιστέψω στο σύγχρονο «χειμώνα» του τόπου των παιδικών
καλοκαιριών μου …
Κυριακή 19 Αυγούστου 2012
Πολύ υψηλός κίνδυνος πυρκαγιάς αύριο Κυριακή 19 Αυγούστου 2012
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)