Σε ένα κόσμο που η πλεονεξία, ο φθόνος και η κατάκριση έχουν καταστεί "νόμοι" και εξαιτίας της εγκατάλειψης της πνευματικότητας του ανθρώπου δεν υπάρχει εύκολα διάκριση μεταξύ καλού και κακού. Υπάρχει μια διαρκής σύγχυση, μια ταλαιπωρία του κόσμου να διακρίνει τους καλούς καρπούς από τους κακούς. Οι νέοι άνθρωποι αδειάζουν τις Εκκλησίες, όταν δεν βλέπουν αληθινούς καρπούς, όταν ελλείψεως καθοδηγητών το κοπάδι οδεύει προς τον γκρεμό, όταν οι ποιμένες μας έχουν ξύλινο λόγο και δεν αγγίζουν τις ταλαιπωρημένες καρδιές μας.
Είναι καιρός που όλοι μας κατά την ευθύνη μας θα πρέπει να ζητήσουμε από τον Θεό μέσα σε αυτή την Αγία Τεσσαρακοστή, την φώτιση ώστε σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο και το αδιέξοδο να μπορούμε να διακρίνουμε την ήρα από το στάρι. Να εξετάσουμε πρώτα τους εαυτούς μας και ύστερα να αναζητήσουμε τα δένδρα που καρποφορούν καρπούς Ευαγγελίου.
Στην Εκκλησία μας όπως και σε όλο το φάσμα του κοινωνικού ιστού υπάρχουν ακόμα φωτεινά παραδείγματα, δένδρα που καρποφορούν την Αλήθεια του Χριστού. Υπάρχουν βέβαια και ξεραμένα δένδρα που σταμάτησαν να προσφέρουν στον συνάνθρωπο, ωστόσο είναι χρέος όλων μας να αναζητήσουμε τα δένδρα εκείνα τα οποία στέκουν ταπεινά και με πραγματικό έργο και θυσία για την Πατρίδα μας , το Έθνος και την Ορθοδοξία.
Όπως έλεγε ο Γέρων Παϊσιος "κοσκινίζεται ο κόσμος". Όλοι δίνουμε τις εξετάσεις μας στις κρίσιμες αυτές ώρες για την Πατρίδα, για το που τοποθετήσαμε τον εαυτό μας . Ποιος είναι ο αγώνας που κάναμε να υπερασπιστούμε την Πίστη μας, την Εκκλησία , την Πατρίδα μας και πρωτίστως τον συνάνθρωπο. Γιατί όταν υποφέρει ο αδελφός και δεν υποφέρω και εγώ, αν δεν κατανοήσω το πρόβλημα του , δεν θα μπορώ και να βοηθήσω. Το ίδιο συμβαίνει και με την Πατρίδα μας, ενώ δεν μπορούμε έτσι απλά να αγαπήσουμε τον αδελφό μας πώς θα φτάσουμε σε σημείο να αγαπήσουμε όλον τον κόσμο και κατ 'επέκταση την Ελλάδα μας;
Πολίτες, πολιτικοί, εκκλησιαστικοί ηγέτες και άπαντες που κόπτονται για το μέλλον του τόπου θα πρέπει να δείξουν τους καρπούς τους.
Να εξετάσει ο καθένας μας τι είναι, όπως έλεγε ο Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης:
"Την αγία αυτή ημέρα ας εξετάσουμε καθένας τον εαυτό του ως άτομο Τι είμεθα; Ας εξετάσουμε Τι είμεθα και ως οικογένεια; Τι είμεθα ως κοινωνία; Τι είμεθα ως κράτος; Μήπως είμεθα άγρια δέντρα; Εάν είμεθα άγρια δέντρα, πρέπει να μεταβληθούμε. Ό άνθρωπος είναι μεταβλητό ον, μπορεί να μεταβληθεί. Και με τη δύναμη του Θεού μεταβάλλεται από άγριο σε ήμερο, από ληστή σε προφήτη και διδάσκαλο του ευαγγελίου.
Ψυχή, πού ποτίζεται από τα νάματα του παναγίου Πνεύματος, ανθεί και καρποφορεί. και το δέντρο, είπε ό Χριστός, γνωρίζεται από τους καρπούς του (βλ. Λουκ 6,43' Ματθ. 7,16).Ή μηλιά από τα μήλα, ή αχλαδιά από τ' αχλάδια, ή πορτοκαλιά από τα πορτοκάλια• και ό Χριστιανός; από τους καρπούς του αγίου Πνεύματος.
Σήμερα οι άνθρωποι αγρίεψαν. Χέρσες οι ψυχές, μοιάζουν με Σαχάρα γεμάτη κάκτους και αγκάθια κάθε κακίας.
Άλλα Θαρσείτε, αδελφοί. Έχετε την ελπίδα στο Πνεύμα το άγιο. Πιστεύω ακράδαντος, ότι και τα πλέον άγρια δέντρα και τα πλέον σκληρά συστήματα και τα πλέον άθεα καθεστώτα μπορούν να μεταβληθούν σε κάρπιμα δέντρα. Πώς, με ποιο τρόπο; Στην γεωπονική υπάρχει ή μέθοδος πού λέγεται εμβολιασμός μ' ένα μικρό φλοιό ή κλαδάκι, πού λέγεται εμβόλιο, ή άγρια ελιά μεταβάλλεται σε ήμερη. Χρειάζεται λοιπόν και ή άνθρωπότης εμβόλιο. Το δε πνευματικό εμβόλιο, πού μεταβάλλει τον άνθρωπο, είναι ή Πίστης στον Κύριο".
Το πνευματικό λοιπόν εμβόλιο που χρειάζεται ο κόσμος είναι η Πίστη στον Κύριο. Η Πίστη αυτή είναι που μας κάνει να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο έξω από ιδιοτέλειες και προσωπικά πάθη. Το "Ίνα ώσιν εν" που έψαλε ο Γέρων Πορφύριος συνοψίζεται σε δύο λέξεις.
Υποφέρεις; Υποφέρω
Η ένωση των ανθρώπων στο Σώμα της Εκκλησίας με Κεφαλή το Χριστό προϋποθέτει να συμπάσχουμε όλοι για τον αδελφό μας, για το Γένος ολόκληρο. Πίστη και υπομονή και ο Θεός θα δώσει τη λύση, εμείς αρκεί να του απλώσουμε το χέρι με ειλικρίνεια και αυτοθυσία και να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι να κουβαλήσουμε την κληρονομιά που με τόσο αγάπη μας έδωσε.
Κ.Β
.
Αποσπάσματα από διδαχές του Γέροντος Παϊσιου
 |
| "...Θα επέμβει ο Χριστός, θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα.... |
θα αφήσει το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθεί στο αδιέξοδο των ανθρώπων..."
- Γέροντα, ποιοι νόμοι λέγονται πνευματικοί;
- Θα σου εξηγήσω: Όπως στην φύση υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, έτσι και στην πνευματική ζωή υπάρχουν οι πνευματικοί νόμοι. Ας πούμε, όταν πετάη κανείς ένα βαρύ αντικείμενο ψηλά, με όσο περισσότερη ορμή και όσο πιο ψηλά το πετάξη, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα πέση κάτω και θα συντριβή. Αυτός είναι φυσικός νόμος. Στην πνευματική ζωή, όσο περισσότερο υψώνεται κανείς με την υπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η πνευματική του πτώση και ανάλογα με το ύψος της υπερηφανείας του θα συντριβή. Γιατί ο υπερήφανος ανεβαίνει, φθάνει σε ένα σημείο και μετά πέφτει και σπάζει τα μούτρα του -; «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται». Αυτός είναι πνευματικός νόμος.
Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους φυσικούς και στους πνευματικούς νόμους: Ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους αλλάξη, οι πνευματικοί νόμοι έχουν σπλάχνα και ο άνθρωπος μπορεί να τους αλλάξει, γιατί έχει να κάνη με τον Δημιουργό και Πλάστη του, τον Πολυεύσπλαχνο Θεό. Αν δηλαδή καταλάβη αμέσως το ανέβασμα της υπερηφανείας του και πη: «Θεέ μου, εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου και υπερηφανεύομαι· συγχώρεσέ με!», αμέσως τα σπλαχνικά χέρια του Θεού τον αρπάζουν και τον κατεβάζουν απαλά κάτω, χωρίς να γίνη αντιληπτή η πτώση του. Έτσι δεν συντρίβεται, αφού προηγήθηκε η καρδιακή συντριβή
-
Γέροντα, όταν κάποιος υπομένη κατά Θεόν τις θλίψεις και τις αδικίες που του προξενούν οι άνθρωποι, αυτή η υπομονή τον καθαρίζει από τα πάθη;
Αν τον καθαρίζη λέει! Τον λαμπικάρει! Μα, υπάρχει ανώτερο απ’ αυτό; Έτσι μπορεί να εξοφλήση αμαρτίες. Βλέπετε, έναν εγκληματία τον δέρνουν, τον κλείνουν στην φυλακή, κάνει εκεί τον μικρό κανόνα του και, εάν ειλικρινά να μετανοήση, γλιτώνει την αιώνια φυλακή. Μικρό πράγμα είναι να εξοφλήση με αυτήν την ταλαιπωρία έναν αιώνιο λογαριασμό;
Κάθε θλίψη να την υπομένετε με χαρά. Οι θλίψεις που μας προκαλούν οι άνθρωποι είναι πιο γλυκές από όλα τα σιρόπια που μας προσφέρουν όσοι μας αγαπούν. Βλέπεις, στους μακαρισμούς ο Χριστός δεν λέει: «μακάριοί εστε, όταν επαινέσωσιν υμάς», αλλά «μακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς»[15], και μάλιστα «ψευδόμενοι». Όταν ο ονειδισμός δεν είναι δίκαιος, αποταμιεύει κανείς. Ενώ, όταν είναι δίκαιος, ξοφλάει. Γι’ αυτό, όχι μόνον πρέπει να υπομένουμε αγόγγυστα αυτόν που μας πειράζει, αλλά και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να αγωνισθούμε στην αγάπη, στην ταπείνωση, στην υπομονή. Οι συκοφάντες βέβαια εργάζονται συνεργαζόμενοι με το ταγκαλάκι. Αλλά ο δυνατός αέρας συνήθως σπάζει και ξερριζώνει τα ευαίσθητα δένδρα που δεν έχουν βαθειές ρίζες· ενώ όσα έχουν βαθειές ρίζες, τα βοηθάει να προχωρήσουν τις ρίζες τους πιο βαθιά.
Εμείς πρέπει να προσευχώμαστε για όλους που μας κακολογούν, και να ζητούμε από τον Θεό να τους δίνη μετάνοια, φωτισμό και υγεία και να μην αφήνουμε μέσα μας ούτε ίχνος μίσους γι’ αυτούς. Να κρατούμε μόνον την πείρα από τον πειρασμό, να πετούμε όλα τα φαρμάκια και να έχουμε υπ’ όψιν μας τα λόγια του
Οσίου Εφραίμ: «Εάν συμβή σοι συκοφαντία, και μετά ταύτα φανερωθή το καθαρόν της συνειδήσεώς σου, μη υψηλοφρόνει, αλλά δούλευε τω Κυρίω εν ταπεινοφροσύνη τω λυτρουμένω σε από συκοφαντίας ανθρώπων, ίνα μη πέσης πτώμα εξαίσιον»[16] Γέρων Παϊcioc ο Αγιορείτης +1924-1994
